Special: column Brexit

Door: Ardi Pierik (Columnist, op persoonlijke titel)

Ken je dat? Iemand heeft je iets beloofd, maar het gebeurt maar niet. Je zou uit eten gaan met vrienden, maar elke week komt er weer iets tussen. Je zou het cijfer terugkrijgen van je docent, maar elke keer zegt hij weer dat hij de toets over een paar dagen na zal kijken. Natuurlijk raak je gefrustreerd! Zo hoort dat niet.

Dit is ook het gedrag van het Britse Lagerhuis. Keer op keer… uitstel. En dat terwijl de uitslag van het referendum zonneklaar was: uit de Europese Unie, en in een tijdsbestek van twee jaar. Dat was tenslotte het akkoord met de EU.

Aan de Europese Unie heeft het niet gelegen: zelfs de deal van May bleek nog aanpasbaar. Goed, er is niet zo veel veranderd, maar heronderhandelingen hadden ook uit principe geblokkeerd kunnen worden. En hoewel de onzekerheid slecht was (en is) voor beide partijen, bleef de bereidheid van de EU om uitstel te verlenen gewoon staan.

Uitstel verlenen heeft echter niet zo veel zin, zolang het Lagerhuis andere dingen te doen heeft dan Brexit regelen. Neem bijvoorbeeld Labourleider Corbyn. Terwijl May de zware opdracht van onderhandelen met een veel machtiger EU op zich nam en een deal sloot die de weerbarstige werkelijkheid van Brexit bevatte, speelde hij het graag op de persoon en zei dat May een ‘stupid woman’ was die er niet aan dacht om het landsbelang te dienen.

Wat je zegt, ben je zelf. Corbyn, en niet May, was degene die thuis garen dacht te spinnen bij de Brexit-chaos. Met Downing Street en een enorme verkiezingszege voor ogen, organiseerde hij na het bekend worden van Mays akkoord met de EU bij hem thuis een gezellige Brexit-party voor intimi. Hollandse kaas, Franse wijn, Italiaanse olijven, het kon niet op. Je gaat je afvragen of Corbyn niet de eregast zou moeten worden van Brexit-aan zee, het uitzwaaifeest dat op 31 januari plaats zal vinden op het Nederlandse Noordzeestrand.

Clownsstreken van de premier zijn geen oplossing. Het schofferen en op reces sturen van een parlement helpt niet om een oplossing te vinden met datzelfde parlement. Dat wilde Johnson misschien ook wel helemaal niet. Het was te verwachten dat zijn tegenstanders deze list zouden doorzien. Reces afgeketst, en eigenlijk ook wel terecht. Ondertussen onderhandelde Johnson een kleine variatie op Mays deal. Eind goed, al goed. Dit was dus het maximaal haalbare, en nu kon het Verenigd Koninkrijk rustig de EU verlaten. Zou je denken. Het gebeurde – uiteraard – niet.

Voor de gewone Britten is het om gek van te worden. Waar een Brexit met deal duidelijkheid voor zowel de verdere toekomst als de uiteindelijke datum van Brexit zou scheppen, zit het land nu langdurig economisch op slot. Geen enkele deal kan rekenen op een meerderheid in het Lagerhuis. Terwijl een zekere toekomst juist zo belangrijk is voor economische investeringen en voor de opbouw van het leven na Brexit.

Nu komen er nieuwe verkiezingen en daarna zal het Lagerhuis opnieuw aan zet zijn. Het zal echter lastig worden om de verhoudingen fundamenteel te veranderen. Ondertussen wacht het Britse volk op de inlossing van de belofte van Brexit. Misschien moet dat volk de manier van uittreden dan maar kiezen. Het Lagerhuis kan het tenslotte niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *