Voorwoord

Onze columnisten zijn Robert Braskamp en Ardi Pierik. Zij schrijven op persoonlijke titel periodiek en in aanloop naar events columns! De periode in aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van 2021 schrijft Robert iedere week een column over een deelnemende partij.


Week 4 2021

8. NIDA

Door: Robert Braskamp


De volgende partij in deze serie is een nieuwkomer, althans in de landelijke politiek. In Rotterdam, Den Haag en Almere is de partij reeds een realiteit, en nu wil ze ook een poging
doen in de landelijke politiek voet aan de grond te krijgen. De kansen daarvoor zijn, sinds al
het gedoe rond Denk, behoorlijk toegenomen. Het lijkt er immers op dat deze twee partijen
redelijk in hetzelfde vijvertje vissen.
Waar staat NIDA voor, en wat wil de partij bereiken, mochten ze een of meerdere zetels
halen? Volgens het verkiezingsprogramma staat de partij in elk geval voor geloof-waardige
politiek. Het streepje laat ik bewust even staan; NIDA is immers geïnspireerd door religie,
namelijk de islam. Het verkiezingsprogramma heeft zelfs een soort motto meegekregen, uit
Soera 103 van de Koran.
Het woord geloof-waardig is overigens niet het enige woordgrapje in het
verkiezingsprogramma, dat in die zin weinig lijkt op ‘traditionele’ verkiezingsprogramma’s.
Het programma heeft een leeswijzer, getiteld ‘’Iedereen kan de boom in ;)’’, omdat het
programma is opgebouwd als een boom met paragrafen over de stam (missie), wortels
(inspiratie) en bladeren (visie). Om alvast een milde illustratie te geven: het programma staat
vol met quotes uit de Koran en de Bijbel. Daaruit blijkt al gelijk NIDA’s holistische kijk op
de wereld, een kijk die wel eens meer dan nodig kan zijn in deze tijd. De vijf
maatschappelijke idealen verraden natuurlijk wel weer de invloed die met name de islam
heeft.
Hoewel de passages over inspiratie gerust het lezen waard zijn, zullen we ons hier vooral
bezig houden met de daadwerkelijke politieke visie van NIDA. Een interessant punt is dat
NIDA minder reclame in de publieke ruimte wil. Een belangrijk speerpunt van de partij blijkt
bezinning en ruimte voor godsdienst en levensbeschouwing. Wat mij betreft een op zichzelf
lofwaardig streven, al gaat de ‘Nationale maand voor bezinning en ontmoeting’ me wel een
beetje ver. Maar minder marktwerking en meer handelen op grond van waarden, vind ik op
zichzelf geen slecht plan.
Een klein probleem met het partijprogramma is wel dat het vol staat met plannen en idealen,
maar dat het niet echt duidelijk wordt hoe NIDA het allemaal precies wil doen. De
onderwijsplannen zien er veelbelovend uit, maar het is met niet onmiddellijk duidelijk
hoeveel geld NIDA waarin wil steken en waar ze dat vandaan willen halen.
Kortom, het blijft een beetje ambivalent met NIDA. Aan de ene kant is het mooi om te zien
dat ze zonder blikken of blozen ‘Jozefs begrotingsregel’ (sparen in tijden van overvloed voor
tijden van schaarste) in hun programma opnemen. Aan de andere kant vinden we plannen als
de erkenning van het religieus huwelijk. De partij geeft zelf al toe dat het een experiment is
waar juristen en geestelijken zich nog over moeten uitspreken, maar mijn advies is vast: niet
doen. De aard van en reden voor het sluiten van een religieus huwelijk zijn anders (hoewel
verbonden) dan die van een burgerlijk huwelijk. Meer vormen creëren maakt het mijns
inziens niet per se beter of overzichtelijker. Het is een voorbeeld van zo’n oplossing waarbij
je je afvraagt wat het probleem eigenlijk was.
NIDA, dus. Wat mij betreft wel een gunfactor voor een zeteltje, misschien twee. Dan kunnen
we zien waar ze daadwerkelijk van gemaakt zijn (uiteindelijk is actie altijd belangrijker dan
woorden!). Alvast tot ziens, en hopelijk tot na 17 maart

Week 3 2021

7. Democraten ’66

Door: Robert Braskamp


Door alle drukte en ontwikkelingen van de laatste tijd, loop ik inmiddels een beetje achter met deze serie… Tijd om wat goed te maken dus, en hoe kan dat beter dan met een artikel over D66? D66 is de tweede coalitiepartij die we behandelen. Een en ander is echter wel veranderd bij deze partij. Waar vier jaar geleden Pechtold nog stevig in het zadel zat, zijn we nu via Rob Jetten aangekomen bij het tijdperk Kaag. En Kaag, dat mag gerust met een hoofdletter.

Open de site van D66, en het eerste wat je ziet is een schermgrote foto van Sigrid Kaag. Rechts in beeld is een filmpje over het aftreden van het kabinet, ingesproken door Sigrid Kaag. Daarin bepleit ze ‘een breuk met een jarenlange politiek van wegkijken’ en een ‘nieuwe houding’ van de politiek. Al wil de ironie van het geval dat Kaag de afgelopen vier jaar zelf onderdeel was van die politiek en dit kabinetsbeleid.

Het verkiezingsprogramma van D66 sluit hier naadloos op aan; het is getiteld ‘Een nieuw begin’, en het kernwoord lijkt te zijn ‘vrijheid’. Voor de zekerheid heeft D66 haar programma ook in het Engels vertaald. Van de introductie daarbij, krijg ik kippenvel. En niet in positieve zin. Er staat: ‘’(…) if you go to school and work hard, you get an honest shot at good work, your own house, and a beautiful future’’. The American Dream is D66 binnengekomen. Als je maar hard werkt, dan ontvouwt zich een mooie toekomst voor je. Het feit dat ook hardwerkende mensen te maken kunnen krijgen met rouw, verlies, (zakelijke) tegenslag, depressies en dergelijke, waardoor die toekomst minder mooi uitpakt dan je zou hopen, bestaat in de wereld van D66 kennelijk niet.

Klassiek D66 is ook het eerste hoofdstuk van het programma, getiteld ‘’Vrij zijn begint met onderwijs’’. Even ter herinnering: vier jaar geleden pleitte D66 nog voor het behoud van het leenstelsel. Gelukkig heeft ook deze partij (als een van de laatsten) het licht gezien (‘’Uit de evaluatie blijkt dat het leenstelsel niet voor alle studenten even goed werkt’’; dat zeiden alle rapporten zes jaar geleden al), en willen ze nu weer een nieuwe studiebeurs invoeren. In de tussentijd, het moet gezegd, zijn er duizenden studenten voor wie dit te laat komt, en die ondanks hun harde werken geen gelijke kans hebben gekregen op een eigen huis (dat kan een starter nu namelijk amper meer betalen, zeker niet met gemiddeld €30.000 studieschuld). Daar valt de liberale droom van D66 dan toch in duigen. Of valt mijn commentaar uit te leggen als het slagen van het kritisch burgerschap, waar D66 voor is?

Waar D66 wel goed aan doet, is het ondersteunen van kleinere studies en de sociale advocatuur. Wat ook sportief is, is dat D66 de stemgerechtigde leeftijd naar 16 jaar wil verlagen. Het ziet er immers niet naar uit, dat D66 daardoor meer zetels gaat halen. Ik vraag me alleen af hoe je aan die kinderen uitlegt dat ze nog niet zelf de verantwoordelijkheid hebben over hun eigen gezondheid (bijv. alcohol) of bewegingsvrijheid (bijv. rijbewijs), maar wel medeverantwoordelijkheid dragen voor het landsbestuur. Jongeren betrekken bij de politiek ben ik voor, maar dit lijkt me nou niet de juiste manier om dat te doen…

Nog zo’n probleem: ziekte beperkt je kansen, en dus wil D66 de ‘’gezondheidsongelijkheid tussen mensen aanpakken’’ en ‘’ziekte zoveel mogelijk voorkomen’’. Dat betekent, volgens D66, inzetten op gezondheid en gezond leven. Maar je moet wel ‘’regie op het leven’’ hebben (dat wil zeggen, recht op euthanasie). Maar hoeveel regie heb je op het leven, als je gezonder moet leven van de overheid? Drugs moet vrijgelaten worden, maar psychische zorg is een mensenrecht. In D66-land bestaat er kennelijk geen verband tussen drugsgebruik en psychische problemen, maar op de website van GGZ Delfland staat te lezen dat een ‘dubbele diagnose’ (psychische stoornis en verslaving aan middelen) vaak voorkomt.

D66-land is een idealistische maatschappij, die helaas weinig van doen heeft met de rauwe werkelijkheid. Het is een land waar je in alle vrijheid moet kunnen kiezen het met D66 eens te zijn, waar het bestuur moet worden beïnvloed door mensen die nog niet eens voor zichzelf kunnen zorgen (min of meer de definitie van volwassen) en waar onwelgevallige correlaties niet bestaan. Een ding weet ik zeker: ik wil er niet wonen. Het milde verlies waar D66 in de peilingen op staat, betreur ik dan ook allerminst.

Week 2 2021

6. Forum voor Democratie

Door: Robert Braskamp


Met enige vertraging is hier dan toch mijn column over het Forum voor Democratie van Thierry Baudet. Inderdaad, nog steeds van Thierry Baudet, al leek het er even op dat het antisemitisme van zijn jongerenpartij hem de das om zou doen. Vier jaar geleden wijdde ik slechts enkele regels aan deze partij. Wat dat betreft verraadt alleen de lengte van dit artikel al de toenemende invloed van de partij. Om het publiek het 104 kantjes tellende conceptverkiezingsprogramma te besparen, zal ik alle dure en onbegrijpelijke termen hieronder even kort samenvatten. Dit uiteraard niet zonder commentaar.

De volgende, vrij komische zin somt het probleem dat ik heb met Forum voor Democratie vrij accuraat op: ‘’De wolf, inmiddels teruggekeerd in ons land, past slecht bij het hedendaagse cultuurlandschap van Nederland en richt flinke schade aan bij veehoudende boeren. Dat is onwenselijk.’’ De wolf past slecht bij het Nederlandse cultuurlandschap. Is er iets mis met zijn joods-christelijke achtergrond? Is hij verdacht omdat hij doet alsof onze landsgrenzen niet bestaan, en zomaar binnenkomt om te profiteren van óns geld (c.q. schapen)? Is hij een agent van het partijkartel, of heeft hij linkse sympathieën? De wolf willen weren is één ding, maar dat motiveren met cultuur…

Het ‘program’ (Baudets term) zelf begint met het hoofdstuk ‘Soevereiniteit & Democratie’; een klassiek FvD-standpunt, uiteraard niet zonder referenda en directe democratie. Wat ook niet mag ontbreken, is het verzet tegen de dikastocratie, waaronder valt de afschaffing van het monistisch stelsel. Forum is dus de partij die graag wil dat de bevolking weer de macht krijgt, maar die weigert termen te gebruiken die het Nederlandse volksdeel dat geen rechten heeft gestudeerd (maar dat is natuurlijk een minderheid) ook moeiteloos begrijpt. Wel, nu er dan toch een rechtenstudent meeleest: Forum wil in een ‘Wet op de Rechtsvinding’ vastleggen dat rechters de wet moeten uitleggen naar de oorspronkelijke bedoelingen van de wetgever. Drie dingen moeten daarover gezegd worden: 1) dat gebeurt al; 2) iets met scheiding der machten (de wetgever moet niet bepalen hoe de rechter interpreteert; het is een beetje alsof een student of scholier zelf de criteria mag opstellen op basis waarvan de docent hem/haar beoordeelt. Ik voorspel veel hoge cijfers); 3) als Forum zo graag wil dat rechters niet breder interpreteren dan dat, zouden ze ook gewoon ervoor kunnen pleiten om wetten duidelijker te formuleren. Forum ziet overigens over het hoofd (en daar zie je dat Baudet alleen de theorie kent, en niet de praktijk) dat het nadeel van dit plan is dat er in de praktijk veel gevallen tussen wal en schip gaan vallen. Open normen en ruime interpretatiemogelijkheden zorgen ervoor dat grijze gebieden toch onder het recht te kunnen vallen. Anders kan er veel ongestraft blijven, tenzij je 12.000 wetten wilt maken…

Ook wil Forum een ‘’Intelligente uittreding uit EU (NEXIT), na een bindend referendum’’. Hopelijk zal die uittreding niet intelligent zijn zoals de intelligente lockdown het was. Bovendien is de uitslag van dat referendum kennelijk al te zien in de glazen bol van Baudet, anders had het ‘program’ alleen hoeven pleiten voor een referendum. Ook wil Forum een ‘’aparte minister voor woningbouw en oplossen woningnood’’. Mijn voorstel is Forums eigen nummer 2, Wybren van Haga; een man met expertise op het gebied van wonen (als professioneel huisjesmelker) en bovendien door zijn complottheorieën apart genoeg.

Door het programma heen valt op dat Forum graag naar Israël kijkt (ruimtevaart, ivf-beleid; en zelfs een ‘Recht op terugkeer’). Dat zal wel bedoeld zijn om het joodse gat in het woord ‘joods-christelijk’ op te vullen. Hoewel het buitenlandse beleid van Forum met betrekking tot Israël is toe te juichen.

Forum zit dus niet alleen maar vol met domme plannen. Vier jaar geleden schreef ik dat de partij wat mij betreft een gunfactor had voor wat zetels. Ik denk nog steeds dat FvD de Kamer diverser en kleurrijker maakt; maar een paar zetels zijn daarvoor wel genoeg. Teveel Forum kan snel bereikt worden. Waar de PVV de fout ‘religie = politiek systeem’ maakt (zie mijn column van 16 december), maakt Forum de fout ‘religie = cultuur’ (de fouten ‘religie = onderdrukking’ (met name linkse partijen) en ‘religie = hobby’ (meer de rechterhoek van de samenleving) komen mogelijk nog aan de orde.

Voor al wie zich afvraagt wat mij recht van spreken geeft om Forum te bekritiseren: ‘’Credo ego vos mirari, quid sit, quod, cum tot summi homines nobilissimi tacent, ego potissimum surrexerim, is, qui neque aetate neque ingenio neque auctoritate sim cum his, qui tacent, comparandus. Omnes hi, quos videtis adesse in hac causa, iniuriam novo scelere conflatam putant oportere defendi, defendere ipsi propter iniquitatem temporum non audent.’’

Waarvan akte.

Week 1 2021

5. Denk

Door: Robert Braskamp


Op de valreep van het nieuwe jaar is het tijd om de politieke partij Denk nog even in ogenschouw te nemen. De partij was afgelopen jaar veel in het nieuws, door ruzie en onenigheid binnen de partij en de fractie. Eerst stuurde partijvoorzitter Öztürk fractievoorzitter Kuzu de laan uit, en vervolgens zijn vervanger Azarkan; deze sloeg terug door Öztürk de deur te wijzen. Uiteindelijk is alles uitgepraat, naar het schijnt, al heeft de populariteit van de partij er ernstig onder te lijden gehad. Geen enkele peiling geeft Denk meer zetels dan de huidige drie, de meeste geven er zelfs een of twee minder.

Wat belangrijker is dan dat, is wat Denk dan wil met Nederland de komende vier jaar. Het verkiezingsprogramma is getiteld ‘Denk anders’; en dat kon wel eens meer dan twee lagen van betekenis hebben. Denk wil dat we anders gaan denken over de problemen in ons land; maar het kon ook wel eens zo zijn dat, na alle ruzies van het afgelopen jaar, Denk een andere partij geworden is. Beide interpretaties worden bevestigd door de introductie van lijsttrekker Azarkan.

Wat in elk geval niet anders is, is het eerste belangrijke standpunt: ‘Inclusie en Acceptatie’. Volgens Denk is discriminatie de oorzaak van de ongelijke verdeling van welvaart. En de bestrijding daarvan is alleen mogelijk met de erkenning van het systematische karakter ervan. Onderwijs ziet de partij als de ‘’motor achter de maakbare samenleving’’. Ook later in het
programma spreekt Denk nog eens over ‘’ons geloof in de maakbare samenleving’’. Hier ontmoeten we wat mij betreft het eerste probleem van deze partij: Denk wil met wetten en onderwijs een samenleving maken en mensen veranderen. Volgens de partij is diversiteit een groot goed; maar als je mensen zoveel mogelijk in dezelfde mal giet, hoeveel diversiteit blijft er dan daadwerkelijk over? En hoe maakbaar is de samenleving eigenlijk, zeker in het licht van de grote diversiteit en complexiteit van de samenleving?

Als docent word ik ook van de onderwijsplannen van Denk niet bijzonder gelukkig. Als het aan deze partij ligt, moeten scholen een minimumpercentage van hun budget uitgeven aan bijvoorbeeld scholing van personeel. Betekent dat nog meer cursussen, die ten eerste de werkdruk verhogen en ten tweede vaak vrij nutteloos zijn? Of mag het geld ook besteed worden aan een uitgebreidere lunch? Ook moeten leraren op achterstandsscholen beter betaald worden, zodat betere leraren daarheen gaan. Dit is klinkklare onzin. De best betaalde leraar is niet de beste leraar. Bovendien gaat het voorbij aan de reden dat een bepaalde school een achterstandsschool is. Wat als het juist komt door de mindere kwaliteit van de docenten? Zou het dan helpen om hen meer te betalen? Worden leraren beter als ze meer betaald krijgen? Of zijn alleen de beste leraren geïnteresseerd in meer salaris?

Dingen moeten volgens Denk vaak ‘hard aangepakt’ worden. Alsof een harde aanpak altijd de beste is (spoiler: meestal niet). Betere plannen van Denk zijn zaken als het willen faciliteren van imamopleidingen in Nederland, het verhogen van het minimumloon, het vergoeden van basale mondzorg in de basisverzekering en het verhogen van de maximale straf op doodslag van 15 naar 25 jaar (om het gat met moord te verkleinen, waar maximaal 30 jaar of levenslang op staat).

Belachelijk wordt het echter weer wanneer het gaat over buitenlands beleid. ‘Solidariteit, mensenrechten, democratie en rechtsstaat’ moeten de kernwaarden zijn. Prima. Van daaruit de kwesties van de Oeigoeren en de Rohingya aankaarten, heel goed. Maar erkenning van de ondemocratische Palestijnse Autoriteit als staat? Een regime dat wars is van mensenrechten en rechtsstaat? Vervolgens wil Denk dat Nederland zowel de band met Indonesië versterkt als excuses maakt aan de Molukse gemeenschap dat het niet gelukt is een eigen staat voor hen te realiseren. Ik heb zomaar het idee dat het tweede punt het eerste niet ten goede gaat komen. Al met al is Denk volwassener geworden. Dat is goed om te zien. Aan de andere kant blijft de partij zich wanhopig ingraven in het wij/zij-denken waar ze beweert zich tegen te verzetten. Het verkiezingsprogramma belooft minder geblaat en meer wol in de komende vier jaar; toch blijf ik van mening dat er veel moet gebeuren voor de partij het vertrouwen en respect (terug)wint, zowel van de politiek als van de kiezer.

Week 52 2020

4. 50 Plus

Door: Robert Braskamp


Deze week, zo vlak voor Kerst, is het tijd om wat woorden te wijden aan de ‘oudste’ partij van Nederland, 50 Plus. Niet de datingsite voor senioren (ik schrok ook even toen ik 50 Plus googelde…) maar de partij. De twee zaken zullen echter niet geheel los van elkaar staan; oud 50-Plus leider Henk Krol is immers nog altijd wanhopig op zoek naar dates die het wel volhouden met hem (dus in tegenstelling tot de VVD, 50 Plus en de Partij voor de Toekomst). De huidige fractievoorzitter Liane den Haan kan er overigens ook wat van: zij heeft al een carrière achter de rug bij D66 en de PvdA.

Voor het eerst in deze serie hebben we een verkiezingsprogramma. En alsof ze al rekening met mijn drukke leven hebben gehouden, is die maar 22 pagina’s. En er staan ook nog eens minder uitroeptekens in dan de vorige keer! In elk geval doet 50 Plus nu de belofte om te zorgen voor een hard nodige visie op vergrijzing. Dat 50 Plus een heldere visie heeft blijkt een paar alinea’s verder al: ‘’Een pensioen waarmee u mee kunt blijven doen in de samenleving. Gewoon op uw 65e, of wellicht eerder of later. Of gedeeltelijk. Niet iedereen wil immers stoppen met werken’’. Zoals ik al zei: heldere plannen.

Net als vier jaar geleden komt 50 Plus met vijftien pluspunten van hun partij. In die pluspunten staan allerlei plannen die veel geld gaan kosten; helaas staat er nergens bij waar dat geld vandaan gaat komen. Pluspunt 2 is op zichzelf interessant: ‘’een volledige AOW-uitkering op 65-jarige leeftijd’’. Geldt dat dan ook voor degenen die wel willen doorwerken? Het lijkt er gezien de context wel op. Ook moet het minimumloon structureel worden verhoogd (pluspunt 6), maar hoeveel het verhoogd moet worden, is onduidelijk.

Pluspunt 13 maakt het nog veel bonter: ‘’Geweldsdelicten waarvan ouderen en mensen met kwetsbare gezondheid slachtoffer zijn én agressie tegen hulpverleners wordt zwaarder gestraft’’. Ten eerste: het is een zware dag voor de syntaxis. Ten tweede: waarom is geweld tegen ouderen in essentie erger dan geweld tegen leraren, zorgpersoneel, kinderen, politici of advocaten? Dit zijn allemaal groepen die vaak met agressie te maken krijgen, en die allemaal wel een speciale status kunnen claimen. Waarom zijn ouderen de uitzondering? En wanneer is iemands gezondheid kwetsbaar genoeg om een zwaardere straf op te kunnen leggen? Telt mijn astma mee? Speelt geestelijke gezondheid een rol? Moet de dader hebben geweten dat het om een oudere (vanaf welke leeftijd eigenlijk?) of iemand met een kwetsbare gezondheid ging? Kortom, een hartstochtelijk pleidooi van een jurist: niet doen.

Verder wil 50 Plus het koopkrachtverlies dat ouderen hebben geleden de afgelopen jaren compenseren. Dat noemen ze overigens geen compensatie. Ze noemen het herstelbetalingen. Juist de ouderen van 50 Plus zouden moeten weten wat de lading van die term is. Herstelbetalingen zijn strafsancties die een overwinnende partij oplegt aan de verliezer van een oorlog. Kennelijk is het koopkrachtverlies van ouderen niet veroorzaakt door bezuinigingen die werden ingegeven door economische crises, maar door een oorlog die wij met z’n allen tegen de ouderen voeren. Henk de tank heeft de partij misschien verlaten, maar de oorlogsretoriek blijft aanwezig.

Om te voorkomen dat deze column 50+ pagina’s lang wordt, zal ik het hierbij laten. Dat is dus echt ingegeven door ruimtegebrek, zeker niet door gebrek aan stof om over te schrijven. Al met al heb ik niet zo’n hoge pet op van 50 Plus. In de peilingen scoort de partij consequent 1 zetel. Wat mij betreft meer dan genoeg.

Als het er 50 plus waren geweest, hadden we een groter probleem in dit land.

Week 51 2020

3. Partij voor de Vrijheid

Door: Robert Braskamp


Net als bij de twee vorige partijen die we behandelden (SP en CU respectievelijk), moeten we het deze week nog doen zonder verkiezingsprogramma. Deze week is dat echter niet zo’n probleem. We behandelen de PVV van Geert Wilders, en dat betekent dat je geen verkiezingsprogramma nodig hebt om de standpunten te achterhalen. Ze zijn immers al jaren hetzelfde.

Ik zou dan ook veel kunnen herhalen van wat ik vier jaar geleden schreef. Voor nu zou ik met name willen wijzen op het zelfbeeld van de partij als verdediger van de joods-christelijke cultuur; een cultuur die overigens leeg en hol is. Wat is immers een joodse of christelijke cultuur zonder de kern van het jodendom en christendom: God? En is nationalisme en ‘eigen volk eerst’ wel echt meer inherent aan het jodendom of christendom dan barmhartigheid, naastenliefde of trouw?

De hele retoriek van joods-christelijke waarden lijkt vooral opgezet om stelling te nemen tegen de derde tak aan de Abrahamitische boom: de islam. Wilders en co forceren zo een radicale breuk tussen het jodendom en christendom enerzijds en de islam anderzijds. Hier zijn enkele problemen mee. Ten eerste ziet het zowel de overeenkomsten tussen alle drie over het hoofd, als de dingen die bijvoorbeeld het jodendom en de islam gemeen hebben tegenover het christendom (of juist die het christendom en de islam gemeen hebben ten opzichte van het jodendom). Ten tweede wordt deze tegenstelling niet van binnenuit (door een jood, christen of moslim) gesteld, maar door een buitenstaander (een seculier persoon) op deze drie religies geforceerd. Ten derde worden de drie religies niet als religie, maar als politieke systemen behandeld. Naar mijn mening zit daar de daadwerkelijke filosofie van de PVV: religie is een politiek systeem.

Het ontbreekt me hier aan tijd en ruimte om dit door te denken, maar ik denk dat deze constatering van belang is. Volgens de PVV-ideologie staat het politieke systeem ‘islam’ lijnrecht tegenover het politieke systeem ‘jodendom-christendom’ dat heersend is in West-Europa. Waar de laatste staat voor vrede, vrijheid (let op de naam van de partij!) en democratie, staat de eerste voor tirannie, onderdrukking en geweld. Daarom moet ‘de islam’ met alle mogelijke middelen geweerd worden uit Europa. Fair enough, als dat waar zou zijn.

Er zijn echter grote problemen met die benadering. Religies zijn geen politieke systemen. Het geloven in bepaalde zaken en het belijden en soms zelfs politiek willen doorvoeren van de daarbij horende waarden, maakt van de religie niet in essentie een politiek systeem. Bovendien bestaat er niet zoiets als ‘de’ islam; net als het jodendom en het christendom omvat de islam een breed spectrum van gelovigen, reikend van zeer ‘orthodox’ tot zeer ‘liberaal’. Zeggen dat iets ‘het’ politieke idee van de islam is, is pure misleiding.

Om niet helemaal eenzijdig te worden, tot slot nog een woord over het radicale (hoe ironisch is dat woord in deze context!) anti-EU standpunt van de PVV. Net als de ‘vreemde’ islam bedreigt het ‘vreemde’ Europa de veiligheid van de nationale joods-christelijke staat, volgens de PVV. Absolute vrijheid bestaat voor de partij in (volks)soevereiniteit; daarom wil de partij graag bindende referenda. Vrijheid bestaat ook in het niet gebonden zijn aan iets dat groter is dan de nationale staat, zij het de islam of Europa (joods-christelijke elementen kennelijk uitgezonderd; zegt dat iets over het karakter van met name het christendom tegenwoordig? Maar dat geheel terzijde). In het kort, vrijheid bestaat in de soevereiniteit van een staat met een uniforme cultuur.

Persoonlijk word ik niet zo gelukkig van dat soort gedachten. Ik heb moeite met het veronderstelde collectivisme (als christen moet ik loyaal zijn aan de staat, niet aan de kern van mijn geloof; anders ben ik een slecht christen, volgens Wilders). Ik heb moeite met de simplificatie van religie en de
reductie ervan tot politiek systeem.

Ik zal niet beweren dat de PVV als partij illegitiem is. Dit is een serieuze en bestaande filosofie. Maar wel een die, als het aan mij ligt, op het hoogste niveau bestreden moet worden.

Week 50 2020

2. ChristenUnie

Door: Robert Braskamp


De eerste coalitiepartij die in deze serie behandeld zal worden is de Christenunie (CU). Het zou interessant zijn om te zien wat zij na vier jaar meeregeren nog meer zouden willen veranderen in ons land, maar helaas is het verkiezingsprogramma nog niet beschikbaar. Wel hoop ik dat ze hetzelfde doen als vier jaar geleden. Toen bleek het christelijke karakter van de partij namelijk al gelijk uit het aantal versies van het verkiezingsprogramma, dat eerlijk gezegd deed denken aan varianten op Bijbels. Een versie voor kinderen, een in gewone taal (dat je je ook gaat afvragen waarom ze de originele niet al in eenvoudige taal maken)…

Gelukkig kunnen we al wel een analyse doen wat er zoal bereikt is in de afgelopen vier jaar. Op de website somt de CU 173 behaalde resultaten op van de afgelopen vier jaar. Nu ben ik de beroerdste niet, dus ik heb ze even allemaal doorgekeken. Niet om de namen te tellen en te kijken wie eigenlijk de meeste van deze punten bereikt heeft; dat heeft immers geen enkel nut, omdat iemand die één heel belangrijk punt bereikt heeft misschien wel meer betekenis heeft voor de partij dan iemand die drie relatief onbenullige zaken bereikt heeft. Bovendien zijn veel dingen die bereikt zijn (bijvoorbeeld op het gebied van Defensie) lang geen eigen prestaties van de CU, maar zijn het samenwerkingen met andere partijen (dat geven ze vaak overigens wel eerlijk toe). Maar om dezelfde reden ben ik ze toch gaan bekijken: heeft de CU een verschil gemaakt in de coalitie? Zouden we nog vier jaar CU in de regering (moeten) willen?

Wat opvalt, is dat er vaak gesproken wordt over algemene, grote thema’s. Mensenhandel. Armoedebestrijding. Niet geheel onbelangrijk, maar een investering is voor de CU kennelijk al een resultaat. Nou kan meer geld naar dit soort dingen vast geen kwaad, maar geld is niet altijd en overal de oplossing. Ergens veel geld in pompen, wil niet zeggen dat het goed besteed wordt. Investeringen zijn mooi, maar er moet natuurlijk wel iets mee bereikt worden. Anders is het geen resultaat, maar weggegooid geld. Hoe klein het resultaat soms ook is op wereldschaal (in onze ogen), het moet er wel zijn.

Toch heeft de CU wel degelijk concrete dingen bereikt, die ten goede komen aan zowel de christelijke achterban als de bevolking in het algemeen. Een VN-gezant voor godsdienstvrijheid. Erkenning van de Nederlandse Gebarentaal. Meer geld voor de sociale advocatuur. Al blijft de draai die de CU en minister Slob maakten rond de identiteitsverklaringen van scholen natuurlijk lastig uit te leggen aan christelijke bondgenoten van de partij.

Als we al met al de balans opmaken, denk ik dat het kabinet (vanuit mijn perspectief althans) beter is geworden door de deelname van de CU. Ja, ze hebben wel eens wat moeten slikken. Ze hebben gedraaid en geworsteld. Maar ze deden het wel. Bovendien spreekt de CU al jaren een kiezersgroep aan die niet christelijk is, maar zich kennelijk toch grotendeels in het milieuvriendelijke en waarde(n)volle programma kan vinden. Ook dat is een verdienste. Zeker in deze tijden kunnen christelijke waarden steun uit (bijna) elke hoek gebruiken, al moeten daarbij ook eerlijk de verschillen benoemd worden. Vanuit dat perspectief is de houding van de CU jegens een partij als Forum voor Democratie te betreuren.

Al met al vind ik het lastig om een eindoordeel te vellen. Mijn standpunt bevindt zich meestal ergens tussen CU en SGP in, en de meeste discussies voor je niet met degenen die ver van je af staan, maar juist met degenen met wie je veel deelt (er zijn immers veel raakvlakken waarover gediscussieerd kan worden). Dus enerzijds gun je zo’n partij het allerbeste, anderzijds voel je de wil om te polemiseren snel naar boven komen.

Laat de conclusie dan maar neutraal blijven: laten we hopen op een mooie beloning voor de regeringsdeelname van de afgelopen vier jaar bij deze verkiezingen, en ik zie uit naar vier jaar goede samenwerking en vruchtbare onenigheid.

Week 49 2020

1. Socialistische partij

Door: Robert Braskamp


Kameraden! Het is tijd om deze serie echt te beginnen. En zoals vorige week reeds aangekondigd, beginnen we bij de SP. Het officiële verkiezingsprogramma van de partij is er nog niet, maar we weten al een paar dingen: Lilian Marijnissen zal de lijsttrekker zijn en het verkiezingsprogramma zal tien speerpunten hebben. De komende vier jaar zal het hoofddoel van de partij zijn om Nederland ‘eerlijker’ te maken, wat, de SP kennende, zoiets betekent als zo gelijk als het maar zijn kan.

Dit valt meteen te illustreren aan de hand van het eerste speerpunt: werknemers moeten een grote stem krijgen in belangrijke beslissingen van bedrijven. Sterker nog, ze krijgen recht op een deel van de winst als het aan de SP ligt. De marxistische aap komt hier al direct uit de mouw. Uiteraard zullen de werknemers niet meedelen in de verliezen, maar als het aan de SP ligt mogen ze dus wel meebeslissen over belangrijke vraagstukken. Wat mij betreft worden ze daarmee verantwoordelijk voor het beleid en moeten ze dus ook bijdragen in het verlies, maar de SP ziet dat kennelijk anders.
De kwaadaardige kapitalisten moeten maar voelen wat ze het arme proletariaat aandoen!

Hoeveel invloed de gemiddelde SP’er had op het aanstellen van Lilian Marijnissen (de dochter van voormalig leider Jan Marijnissen, wiens invloed achter de schermen nog altijd heel groot is) valt nog maar te bezien. Let op: het communisme is nooit ver weg bij de SP.

Toch heb ik altijd wel een soort sympathie voor de SP. Ik begrijp ze vaak wel. Marktwerking in de zorg (daar gaat het tweede speerpunt over) is een raar concept. Ziekenhuizen zouden moeten draaien om het leveren van zorg, niet om winst. Het minimumloon moet omhoog (derde speerpunt); iedereen die niet in een bubbel woont met allemaal brave modale burgers snapt waarom de SP dat wil. Kleinere klassen (vijfde speerpunt) zijn, kan ik uit ervaring zeggen, hard nodig. De gigantische kosten voor de verduurzaming van Nederland moet niet alleen maar door (gemiddelde) burgers gedragen worden en het afbreken van de huidige wegwerpeconomie (zevende speerpunt) zou geen ramp zijn (al zien we natuurlijk liever dat die gerecycled wordt ;)). Dus hoewel de SP zich misschien wat ver op links begeeft, vind ik de partij niet onredelijk. De problemen die ze zien, zijn echt. En oplossingen zijn nodig.

Maar dan terug naar het statement ‘Nederland moet eerlijker’. Daar is iedereen het vast mee eens. De vraag is alleen, hoe bereik je dat? Is het eerlijk als werknemers meebeslissen over het bedrijf (nogmaals, zonder risico te dragen)? Is het eerlijk als huurders zelf bepalen hoe het eraan toegaat bij de woningcorporatie? Prettig is het zeker voor de huurders, maar is het goed? Of zullen ze vooral kiezen voor het eigenbelang, lekker goedkoop huren en zo min mogelijk zelf verantwoordelijkheid hoeven nemen. Alles afschuiven op ‘het systeem’. Dat is makkelijk, maar niet eerlijk. Mensen hebben een eigen verantwoordelijkheid. We vormen een collectief, maar dat collectief bestaat wel uit afzonderlijke individuen. In het kader van discriminatie maakt de SP zich daar erg druk om, maar als je naar de andere plannen kijkt, krijg je meer het gevoel alsof al die individuen wel hetzelfde moeten willen, hetzelfde moeten verdienen en hetzelfde moeten zijn. Solidariteit is mooi, maar als het op deze manier tot stand moet komen, wordt het wat mij betreft gevaarlijk.

Dus wat gaat het worden? De verwachting is nu dat de SP licht zal krimpen, tot een zetel of 10. Uiteraard kan er nog van alles gebeuren, maar dit lijkt niet onredelijk. Het politieke klimaat is relatief rechts, dus voor een partij die zo links is als de SP is het zwaar weer. De referenda die die partij graag
wil, zullen niet de uitslagen geven waar de partij op hoopt. Alleen aan de universiteiten waart het spook van het marxisme nog wat rond – maar de studenten zullen niet massaal voor de SP gaan.

En zo blijft de SP uiteindelijk (ik zou haast zeggen, zoals altijd) aan de zijlijn staan.



Week 48 2020

Verkiezingscolumns: inleiding

Door: Robert Braskamp


Door alle ontwikkelingen rondom het coronavirus zou je het bijna vergeten, maar in maart 2021 zullen er weer verkiezingen worden gehouden voor de Tweede Kamer. Vier jaar geleden schreef ik (op persoonlijke titel) voor SGP-jongeren Elburg/Oldebroek een serie columns over de verkiezingen; ook dit jaar hoop ik me weer te verdiepen in de programma’s en partijen en zal ik die in ongeveer één A4’tje van commentaar voorzien. Disclaimer: gebruik van sarcasme is daarbij niet uitgesloten; het wordt zeer aangemoedigd te allen tijde een eigen mening te vormen. Net als vier jaar geleden, valt er weer veel te kiezen. Behalve de partijen die al in de Kamer zitten zijn dat onder andere (maar niet alleen) de oude bekenden BIJ1 van Sylvana Simons, Partij voor Mens en Spirit en de Libertarische Partij, maar ook de nieuwkomers BoerBurgerBeweging, Partij voor de Kinderbelangen (klinkt lief maar is een club complotdenkers op extreem rechts) en Modern Nederland. Discriminatoir als ik ben zullen deze niet allemaal aandacht krijgen. Helaas, ik moet me beperken, en wens mezelf nog een klein beetje serieus te nemen. Vier kleine (en waarschijnlijk kansloze) partijen krijgen echter wel een beetje aandacht in deze introductie.Zo is er bijvoorbeeld het Ubuntu Connected Front, een partij die de stroming van het Ubuntuïsme vertegenwoordigt. Dit is een soort filosofie (of misschien beter, een groep filosofieën) uit zuidelijk Afrika. Onder andere Nelson Mandela wordt ermee geassocieerd. Verder is het belangrijkste aspect dat de partij wil inzetten op de inburgering van de term Afrofobie, ‘’om de specifieke meervoudige vormen van racisme ten aanzien van mensen van Afrikaanse afkomst te duiden en om ze effectief te kunnen aanpakken’’. Dit doel lijkt me uitstekend bereikbaar zonder duizenden euro’s in een politieke partij te steken, maar toch bedankt, zullen we maar zeggen.Een andere nieuwkomer is Volt Nederland, een onderdeel van de internationale beweging Volt. Wees niet ongerust, je natuurkundedocent maakt geen sluikreclame. Volt probeert in heel Europa voet aan de grond te krijgen met haar boodschap van Europeanisme en verduurzaming. Op de site valt te lezen: ‘’Je bijdrage is belangrijker dan je kleur, gender of geloof’’. Dat klinkt gezellig inclusief, maar je zou er ook in kunnen lezen: wat voor jou belangrijk is, boeit niks zolang je ons maar steunt. Kansen voor een zetel zie ik niet echt, maar de woordgrap boven de kandidatenlijst (‘’De positief geladen kandidaten van Volt’’) geeft me toch een vreemd gevoel van sympathie voor deze ampèr drie jaar bestaande partij (see what I did there).

Een partij die minder positief is over de staat van ons land, getuige de naam althans, is Code Oranje. Deze partij wordt gedragen door onder meer Richard de Mos (bekend uit de Haagse gemeenteraad) advocaat Peter Plasman (vier jaar geleden nog voor de niet-stemmers; kennelijk is daarin nog niks veranderd) en Tanya Hoogwerf (voormalig Leefbaar Rotterdam). Het belangrijkste speerpunt van de partij is ‘’De bevolking aan zet’’. Het is een experiment, aldus de partij, om niet alleen bij de verkiezingen maar ook daarna als fractie (ze gaan er al vanuit dat ze zetels halen) samen met de burgers een agenda op te bouwen (Ombudspolitiek in de woorden van De Mos). De Mos wordt overigens verdacht van corruptie; in die context is het altijd verstandig om een partij te beginnen samen met je eigen advocaat (dat ruikt namelijk niet naar vriendjespolitiek). Op de website staat dan ook een verklaring (ongetwijfeld uit de pen van Plasman) waarin De Mos wordt verdedigd, maar waarin ook wordt gezegd dat hij zou terugtreden als hij schuldig wordt bevonden. Of Code Oranje daarna verder gaat als Code Geel of Code Rood is nog onbekend.Ook onbekend is hoe het zal gaan met de laatste partij van dit artikel, de Partij voor de Toekomst. Na het vertrek van oprichters Femke van Kooten-Arissen en Henk Krol (over wie later meer) is het maar afwachten of Henk Otten na FvD weer een partij uit de grond kan stampen, of dat het altijd een Partij voor de Toekomst zal blijven. Mijn inschatting is dat na 17 maart het een Partij van het Verleden zal zijn.Kortom, genoeg te kiezen. Vanaf volgende week zal er elke week één partij worden uitgelicht. We zullen aftrappen helemaal op links, bij de SP. Tot volgende week!



juni 2020

Column: Racisme, een probleem van ons allemaal

Door: Ardi Pierik


En toen stonden ze daar, te protesteren op de Dam. Ze hadden er genoeg van. Het moest uit zijn, ze konden het niet meer aan. Van de mensenmassa ging een behoorlijke kracht uit: zij zouden er wel voor zorgen dat het nooit meer zou gebeuren. De aanleiding was bijzonder tragisch. George Floyd, een zwarte Amerikaan, werd in een hulpeloze toestand minutenlang van zijn adem beroofd en overleed. En dat in een land waar zo ontelbaar veel meer zwarte Amerikanen door politiegeweld omkomen dan witte Amerikanen. De Amerikanen die vervolgens de straat op gingen, hadden een terecht verwijt aan de Amerikaanse politie: racisme!

Racisme. Terwijl ieder mens is geschapen naar Gods beeld, worden zwarte medemensen regelmatig behandeld als crimineel uitschot. Er circuleren al te veel grappen over “negers” die altijd zo hard op hun fiets rijden, omdat het ‘jouw fiets’ zou zijn. Marokkaanse Nederlanders kunnen hier ook over meepraten. Het is waar, dit moet stoppen.

Racisme. Terwijl sommigen altijd de wind mee lijken te hebben, moeten mensen met een niet Nederlands klinkende achternaam en een andere huidskleur vaak veel harder werken voor een werkgever ze na een ondoorzichtige sollicitatieprocedure aanneemt. Het is voor hen om moedeloos van te worden. Waar hun voorouders al op achterstand Nederland binnenkwamen, lijkt de Nederlandse samenleving moeite te hebben met diegenen die zich hier langzamerhand bovenuit hebben gewerkt. Uiteraard moet de beste persoon op de beste plaats worden benoemd, maar laat werkgevers toch nadenken over de vraag of huidskleur niet onbewust een van die criteria is geworden.

Racisme. Volstrekt begrijpelijk roept het heel veel woede op. Inderdaad, dan ben je geneigd om naar de Dam te gaan. Bestrijding ervan verdient samenwerking, want eendracht maakt macht. Helaas was deze eendracht ver te zoeken. Waar de demonstratie was aangekondigd als een demonstratie  tegen racistisch politiegeweld (waarom eigenlijk? In Nederland komt vrijwel nooit iemand om door politiegeweld), zag weer een ander er een demonstratie tegen racistische achterstelling in het algemeen in. Verdeeldheid: niet echt goed voor de boodschap.

Racisme. Terwijl het een probleem is van meer dan alleen institutioneel niveau, was Rob Jetten er snel bij om racisme tot een politiek-institutioneel probleem te ‘verheffen’, dat alleen op de juiste wijze kan worden aangepakt als het partijprogramma van D’66 wordt gevolgd. Dit plaatste hij onder een fotootje van een zwart jongetje. Het jongetje droeg een bordje met de schrijnende vraag: ‘Am I next?’. De maker van de foto heeft gelijk: het zou op dit moment zomaar kunnen dat hij over tien jaar is doodgeschoten door de Amerikaanse politie. Maar gaat dit over achterstelling op de arbeidsmarkt? Misschien draagt de heer Jetten niet voor niets een bril.

Racisme. Het coronavirus maakt zich er in elk geval niet schuldig aan. Hoe begrijpelijk de intenties van de demonstranten ook waren, het ondanks de drukte blijven groeien van de menigte op de Dam was een epidemiologisch risico. Waar de vraag of dit risico verantwoord was, in Nederland nog voer voor debat is, was het propagandistisch gezien in elk geval een blunder. De drukte op de Dam was koren op de molen van Forum en de PVV, niet de actiefste partijen op het gebied van racismebestrijding. De meeste aandacht werd getrokken door de anderhalve meter en het gedrag van de burgemeester. Nederlanders met een zwarte huidskleur mogen het organisatiecomité en de burgemeester dankbaar zijn.

Racisme. Zolang niet alle Nederlanders inzien dat racisme ook wordt verbreid met grapjes over stelende zwarten, zal het blijven bestaan. Zolang anti-racismeactivisten niet inzien dat racisme pas verdwenen is als de laatste Nederlander is overtuigd van het zondige karakter ervan, zal het blijven bestaan. De bitterheid en het gebrek aan oprechte belangstelling waarmee de demonstratie op de Dam nu nog het nieuws haalt, bewerkt slechts polarisatie. Het behoeft geen uitleg dat in een gepolariseerd klimaat vrijwel niemand overtuigd zal worden.

Racisme. Omdat ook kwetsende grappen eronder vallen, kunnen wij als SGP en misschien juist ook wel als SGPJ een mooi begin maken met de strijd tegen racisme. Laten we afstand nemen van het geweld dat de Amerikaanse politie tegen Floyd en anderen gebruikt. Laten we geen grappen meer maken over stelende buitenlanders, en onze naasten die ‘anders’ zijn, met respect behandelen. Laten wij als werkgevers heel bewust bezig zijn met onze selectieprocedures. Al zal pas op de nieuwe aarde de gerechtigheid volledig hersteld zijn, door ons gedrag kunnen wij mensen laten proeven hoe mooi Gods nieuwe wereld is.

Ardi Pierik.

P.S. Wie zich nu afvraagt waarom wij dan een petitie tegen zondagsopening hebben gestart: overtuigen is in dat geval minder belangrijk. Een agressieve, Elburgse minderheid probeerde een regeling erdoor te drukken die een precedent zou scheppen voor toekomstige zondagsopening. De 24/7-economie is bovendien een gevaar voor het welzijn van de mens. Daarom kon hier niet alleen met overtuigen gewerkt worden, maar moesten er ook concrete daden komen. Tot op zekere hoogte geldt dit ook voor het racismeprobleem, vandaar de voorgestelde maatregelen.



maart 2020

Afscheidscolumn

Door: Jan van Hattem

Sinds 4 mei 2016 ben ik actief voor deze lokale commissie van SGP-Jongeren. En vanavond neem ik afscheid.

Ik herinner het mij nog goed hoe het allemaal begonnen is: Het begon met een vergadering in een achterkamer bij Tom de Nooijer thuis. De commissie was nog relatief jong en de eerste avond over de vluchtelingencrisis met Elbert Dijkgraaf en Anneke Wezel met het thema “Vol=Vol?” stond gepland. 

Tijdens deze vergadering was er een journalist aanwezig. Nadat ik mijzelf aan de commissie had voorgesteld, begon het interview met de journalist. In de vraagstelling proefde ik dat de journalist twijfelde aan het doorzettingsvermogen en de potentie van onze commissie. Echter, samen met de overige commissieleden van toen probeerden wij hem te overtuigen van het nut en de noodzaak van onze commissie. Het eindigde uiteindelijk met een foto in de Huis aan Huis: de hele commissie van toen stond op of onder de schommel in de achtertuin van Tom. Dat was het begin van mijn betrokkenheid bij deze commissie. Hierna volgenden nog ruim 30 vergaderingen, diverse debatavonden en andere activiteiten.

Ik heb veel mooie momenten en periodes mogen meemaken bij deze commissie. Ik wil er een aantal noemen:

  • In maart 2018 voerden we als lokale commissie een eigen jongerencampagne voor de gemeenteraadsverkiezingen van 21 maart 2018. We hadden onze eigen campagnevideo. Ook hadden we onze eigen 5 speerpunten geformuleerd, namelijk vóór jongeren, vóór veiligheid, vóór een dag rust in de week, vóór goede bereikbaarheid en vóór muziek en sport. Onze jongeren kandidaat Tom de Nooijer werd uiteindelijk in de Gemeenteraad van Oldebroek gekozen met voorkeursstemmen. 
  • De bomvolle zaal in Molen de Hoop met als thema “de Islam” met Kees van de Staaij als spreker blijft voor mij ook een onvergetelijke avond! Ook op de avond over “energie” met Chris Stoffer in 2018 kijk ik positief terug! 

Verder organiseerde ik samen met de andere commissieleden in de achterliggende jaren diverse gastlessen op basisscholen in Elburg en Oldebroek in samenwerking met de landelijke SGP-Jongeren.

In mijn tijd dat ik actief was voor deze commissie heb ik verschillende functies gehad. Vanaf mei 2016 ben ik eerst een periode actief geweest als algemeen bestuurslid. Daarna, vanaf medio juni 2016 ben ik zowel vicevoorzitter als penningmeester geweest. Vanaf juni 2018 tot vanavond ben ik voorzitter. Het organiseren en houden van activiteiten, zoals die van vanavond, vind ik één van de mooiste dingen om te doen.

De achterliggende jaren heb ik meerdere personen zien vertrekken, maar er waren ook altijd weer nieuwe personen die zich vrijwillig (!) wilden inzetten voor de commissie. Zo ook recent weer: De afgelopen maanden zijn er weer nieuwe enthousiaste commissieleden bijgekomen!

Na ruim drie jaar wil ik tegen deze commissieleden zeggen: het is niet alleen leuk en gezellig om actief te zijn voor SGP-Jongeren, maar ook leerzaam en waardevol om samen na te denken over allerlei thema’s die er toe doen!

Vanavond neem ik zelf afscheid. U vraag zich misschien af waarom ik dat doe. De reden dat ik vanavond stop is, omdat er een nieuwe enthousiaste voorzitter is die mij wil opvolgen en het vanavond een passend moment is om de voorzittershamer over te dragen. Door te stoppen als voorzitter hoop ik meer tijd beschikbaar te hebben voor mijn werk, studie en andere bezigheden. 

Zoals gezegd mag ik jullie vanavond een nieuwe voorzitter introduceren. De nieuwe voorzitter zal Barthil van Deelen zijn! Barthil is sinds april 2019 betrokken bij deze commissie. Eerst was hij een periode algemeen bestuurslid. Nadien is hij vicevoorzitter geweest en vanavond is het moment gekomen om voorzitter te worden van deze commissie! Ik heb er alle vertrouwen in dat er nog veel mooie activiteiten georganiseerd zullen worden. Barthil, ik wens je veel succes en wijsheid bij je toekomstige functie als voorzitter!

Ik hoop dat jij en de andere commissieleden ook de komende periode laten zien waar het werkelijk in de politiek om draait: namelijk christelijke politiek gebaseerd op Bijbelse principes! Dat wij als commissie dit jaar 5 jaar mogen bestaan sinds de herstart in 2015, laat zien dat er voldoende draagvlak is om door te gaan met deze mooie commissie. Ik hoop dat er nog veel jaren D.V. zullen volgen waarin deze commissie actief zal zijn!

Ik wil afronden met een vers uit Prediker 12 vers 13. Met dit vers opende ik ook mijn laatste commissievergadering als voorzitter. Namelijk, de conclusie van Salomo aan het eind van Prediker: Vrees God, en houd Zijn geboden, want dit betaamt alle mensen. 

Deze wijze woorden geven de norm aan voor het leven van iedereen vandaag de dag en geven ook de kern weer waar het in christelijke politiek om draait: Namelijk om als individu en als natie God te vrezen en conform Zijn geboden te leven!

Ik wil iedereen vanavond bedanken voor zijn of haar betrokkenheid de afgelopen jaren.

Hierbij mijn excuses voor de dingen die ik niet goed gedaan heb. 

Commissieleden, bedankt voor de mooie jaren en veel succes de komende periode! 

Dank-jullie-wel!



november 2019

Column: Een stem van bloed

Door: Robert Braskamp


Woensdag 9 oktober. Jom Kipoer, de Verzoendag, de meest heilige dag van het Joodse jaar. In het Duitse Halle wordt een aanslag gepleegd op een synagoge. Spontaan wordt de bewaking van synagoges wereldwijd opgeschroefd. Ondertussen wordt er binnen intensief gebeden. ‘’Onze Vader, onze Koning, vernietig de plannen van hen die ons haten (…) verijdel de plannen van onze vijanden’’.

Ondertussen staat de wereld op de drempel van een massaslachting. De Amerikaanse president Trump trekt zijn troepen terug uit Syrië, wetend dat zijn Turkse collega Erdogan zijn soldaten langs de grens heeft staan. Maar wat Trump betreft zijn de Koerden vogelvrij. In Normandië hebben ze ons ook niet geholpen, zo redeneert hij. Wederom worden de Koerden in de steek gelaten. Ook voor hen klinkt het gebed in de synagoge zo leeg ‘’Onze Vader, onze Koning, bevrijd ons van elke onderdrukker en tegenstander’’.

Toen enkele jaren geleden IS de Koerden bedreigde, weigerde Turkije elke vorm van hulp. ‘’Ingrijpen in een ander land [is] een nogal zware maatregel’’, zo klonk het vanuit de Turkse regering. Maar nu de slachtoffers niet voor een terroristisch kalifaat vechten maar voor een volk dat al meer dan honderd jaar (ijdel) droomt van veiligheid en bescherming van eigen huis en haard, is zo’n ingreep ineens geen probleem meer. Het zal de aandacht goed afleiden van de problemen die Erdogan in eigen land heeft. Ten koste van de Koerden, wiens milities de naam ‘Peshmerga’ dragen, ‘zij die oog in oog staan met de dood’. Erdogan maakt dit meer waar dan ooit, onder het gedogende oog van Trump. Bovendien zijn vluchtelingen wat hem betreft wisselgeld. Als de EU zijn aanvallen blijft veroordelen, zal hij ze allemaal naar Europa sturen, zo dreigt hij. Het gebed in de synagoge gaat verder: ‘’Onze Vader, onze Koning, verwijder pestilentie, zwaard, honger, gevangenschap, verwoesting, onrechtvaardigheid en geloofsvervolging van de leden van Uw verbond’’.

Het bloed vloeit rijkelijk in de wereld. Is dit het ware gezicht van de vrije, verlichte wereld? Het gezicht van (Joden)haat, egocentrisme en onbetrouwbaarheid? Is het leven dan niet meer heilig, en is de mens geen kind van God meer? Nee, de mens is zijn eigen god. Maar deze god is geen goede god. Het is een god van dood en destructie. En in de synagoges stijgt het gebed op: ‘’Onze Vader, onze Koning, wij hebben tegen U gezondigd (…) wij hebben geen koning behalve U!’’.

En Nederland? En wijzelf? Hoe heilig is het leven nog voor ons? Ja, ook in ons land is het leven een relatief begrip geworden. Het verlichte beheersingsdenken meent dat zijn goddelijke instemming over alles gaat, ook over het leven. Het leven mag pas beginnen, als het vruchtje door ons ‘gewenst’ is. Het mag geheel vrijblijvend worden ‘weggehaald’ (dat is een codewoord voor: gedood), maar als het buiten onze wil om sterft, is het ineens een levend kind met het recht op een naam. Als het leven ‘voltooid’ is (dat is een codewoord voor: nutteloos, in economische zin), moet het kunnen worden beëindigd, want zorg voor elkaar is te veel gevraagd van onze narcistische zielen. En de invulling van het leven, ook daarover gaan we volledig zelf. Ik doe wel wat ik leuk vind. Met alle consequenties van dien voor het milieu, de grond, planten, dieren en medemensen. Maar wat scheelt het. We zijn toch vrije mensen?

De stem van al dat bloed schreeuwt tot de hemel (Gen. 4:10). Wat hebben we een behoefte aan genade, vergeving, vrede. Aan mensen die niet hongeren naar eigen eer, maar dankbaar zijn naar God en dienstbaar aan de medemens. Wat hebben we als mensheid dan dat gebed in die synagoge nodig: ‘’Onze Vader, onze Koning, vergeef en scheld kwijt al onze ongerechtigheden (…) bedek en verwijder onze overtredingen e zonden van voor Uw ogen. (…) Onze Vader, onze Koning, breng ons terug, in hartgrondig berouw voor U’’.

Er is nog meer bloed dat roept. Dat bloed roept echter niet om wraak, maar om verlossing en verzoening. God heeft ‘’vrede gemaakt (…) door het bloed Zijns (dat is, Jezus) kruises’’, schrijft Paulus (Kol. 1:20). God draait alles om. Bloed dat riep om wraak, wordt bloed dat roept om vrede… Is dat niet het bloed waar we zo’n behoefte aan hebben? Is het niet onze taak om te midden van al het bloedvergieten, te spreken over Zijn vergoten bloed? ‘’Zalig wie vrede stichten’’, sprak Jezus. Laat die oproep ook ons en onze leiders, in de crises van onze tijd, bereiken: zoek niet naar geweld of eigen gelijk, maar naar de vrede.



juli 2019

Column: Stappen terug in de tijd

Door: Robert Braskamp


‘’Dit zijn stappen terug in de tijd’’, zei de onvolprezen onderwijsminister Van Engelshoven (tevens belast met de portefeuille emancipatie) over de Nashvilleverklaring, die begin dit jaar werd gepubliceerd. Volgens haar waren de standpunten die erin verwoord werden achterhaald, en passen ze niet meer bij deze tijd. En daarin stond ze niet alleen.

Het is nu niet mijn bedoeling de verklaring te bespreken, noch in positieve noch in negatieve zin. Nee, liever vestig ik de aandacht even op dat zinnetje dat minister Van Engelshoven eraan wijdde: dit zijn stappen terug in de tijd.

En kennelijk is dat een probleem. Waarom weet niemand, maar het argument wordt vaak gebruikt. ‘Het is niet meer van deze tijd’. Niet van deze tijd is ouderwets en (kennelijk) dus slecht. Een interessante gedachte.

Want stel dat we nu echt eens wat stappen terug in de tijd nemen? Neem als uitgangspunt bijvoorbeeld het klimaat. Volgens wetenschappers en politici warmt onze aarde op, en dat is een groot probleem. De uitstoot van broeikasgassen verminderen blijkt echter nog niet zo makkelijk, net zo min als het overstappen op
meer duurzame energiebronnen. Dit komt, onder andere, omdat wij in het Westen met name zo veel energie verbruiken, dat we al die tonnen gas en olie nodig hebben, waarmee we het milieu zwaar vervuilen. Vroeger was dat natuurlijk geen probleem. Als milieubeweging zou ik dus zeker wel iets positiefs zien in het concept ‘stappen terug in de tijd’.

Een ander woord liet ik al vallen: duurzaamheid. Duurzame producten zijn beter voor het milieu, want er ontstaat minder afval en er hoeft minder geproduceerd te worden, wat weer leidt tot minder uitstoot. In dat kader is het ironisch dat moderne mobiele
telefoons, maar ook wasmachines, fietsen en lampen, minder lang meegaan dan de exemplaren van vroeger. Het blijkt zelfs dat fabrikanten bewust ervoor zorgen dat producten na een aantal jaar vervangen moeten worden, want anders wordt er niet genoeg verkocht en gaat het bedrijf failliet. Waar oude wasmachines soms decennialang meegingen, gaan moderne na een jaar of tien vaak al kapot. En waar een gloeilamp theoretisch gezien zo geproduceerd kan worden dat hij wel meer dan honderd jaar kan branden (en bovendien warmte uitstoot, wat er weer voor zorgt dat de kachel omlaag kan), beschadigen moderne spaarlampen het energienet enorm; bovendien moeten ze met regelmaat vervangen worden. Meer productie, meer uitstoot. Lekker duurzaam weer.

En dan is er nog de techniek. Machines nemen meer en meer over van mensen. Inmiddels kan er technisch zo veel, dat we in staat zijn de hele mensheid op aarde te vernietigen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de atoombom, oorlogsvliegtuigen en automatische geweren waarmee terroristen hun aanslagen plegen. Of denk aan het internet, waarvan de mogelijkheden ook door criminelen uitgebreid benut worden. Nemen we even een paar ‘stappen terug in de tijd’, dan moeten we concluderen dat deze gevaren en bedreigingen volledig bij deze tijd horen. Is onze tijd dan beter dan de vorige? Dat is dan nog maar de vraag natuurlijk!

De conclusie moet dan ook niet zijn dat de ene tijd beter is dan de andere. Vroeger was niet alles beter, maar ook nu is niet alles beter dan vroeger. Prediker waarschuwt ons tegen dat soort denken (zie Prediker 7:10). De conclusie moet dan ook als volgt zijn: we moeten in deze tijd doen wat het beste is om te doen. Soms betekent dat, dat we oude gewoontes en oplossingen moeten verlaten, om nieuwe wegen te zoeken. Maar soms betekent dat ook, dat we ‘stappen terug in de tijd’ moeten doen.

Het argument ‘niet meer van deze tijd’ moeten we dus altijd afwijzen. Wat van deze tijd is, bepalen wij, die in deze tijd leven. En misschien zijn ‘stappen terug in de tijd’ dan ook wel helemaal ‘van deze tijd’. Oude ideeën opnieuw gebruiken; als dat niet duurzaam is!