Column: Stappen terug in de tijd

Door: Robert Braskamp

‘’Dit zijn stappen terug in de tijd’’, zei de onvolprezen onderwijsminister Van Engelshoven (tevens belast met de portefeuille emancipatie) over de Nashvilleverklaring, die begin dit jaar werd gepubliceerd. Volgens haar waren de standpunten die erin verwoord werden achterhaald, en passen ze niet meer bij deze tijd. En daarin stond ze niet alleen.

Het is nu niet mijn bedoeling de verklaring te bespreken, noch in positieve noch in negatieve zin. Nee, liever vestig ik de aandacht even op dat zinnetje dat minister Van Engelshoven eraan wijdde: dit zijn stappen terug in de tijd.

En kennelijk is dat een probleem. Waarom weet niemand, maar het argument wordt vaak gebruikt. ‘Het is niet meer van deze tijd’. Niet van deze tijd is ouderwets en (kennelijk) dus slecht. Een interessante gedachte.

Want stel dat we nu echt eens wat stappen terug in de tijd nemen? Neem als uitgangspunt bijvoorbeeld het klimaat. Volgens wetenschappers en politici warmt onze aarde op, en dat is een groot probleem. De uitstoot van broeikasgassen verminderen blijkt echter nog niet zo makkelijk, net zo min als het overstappen op meer duurzame energiebronnen. Dit komt, onder andere, omdat wij in het Westen met name zo veel energie verbruiken, dat we al die tonnen gas en olie nodig hebben, waarmee we het milieu zwaar vervuilen. Vroeger was dat natuurlijk geen probleem. Als milieubeweging zou ik dus zeker wel iets positiefs zien in het concept ‘stappen terug in de tijd’.

Een ander woord liet ik al vallen: duurzaamheid. Duurzame producten zijn beter voor het milieu, want er ontstaat minder afval en er hoeft minder geproduceerd te worden, wat weer leidt tot minder uitstoot. In dat kader is het ironisch dat moderne mobiele telefoons, maar ook wasmachines, fietsen en lampen, minder lang meegaan dan de exemplaren van vroeger. Het blijkt zelfs dat fabrikanten bewust ervoor zorgen dat producten na een aantal jaar vervangen moeten worden, want anders wordt er niet genoeg verkocht en gaat het bedrijf failliet. Waar oude wasmachines soms decennialang meegingen, gaan moderne na een jaar of tien vaak al kapot. En waar een gloeilamp theoretisch gezien zo geproduceerd kan worden dat hij wel meer dan honderd jaar kan branden (en bovendien warmte uitstoot, wat er weer voor zorgt dat de kachel omlaag kan), beschadigen moderne spaarlampen het energienet enorm; bovendien moeten ze met regelmaat vervangen worden. Meer productie, meer uitstoot. Lekker duurzaam weer.

En dan is er nog de techniek. Machines nemen meer en meer over van mensen. Inmiddels kan er technisch zo veel, dat we in staat zijn de hele mensheid op aarde te vernietigen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de atoombom, oorlogsvliegtuigen en automatische geweren waarmee terroristen hun aanslagen plegen. Of denk aan het internet, waarvan de mogelijkheden ook door criminelen uitgebreid benut worden. Nemen we even een paar ‘stappen terug in de tijd’, dan moeten we concluderen dat deze gevaren en bedreigingen volledig bij deze tijd horen. Is onze tijd dan beter dan de vorige? Dat is dan nog maar de vraag natuurlijk!

De conclusie moet dan ook niet zijn dat de ene tijd beter is dan de andere. Vroeger was niet alles beter, maar ook nu is niet alles beter dan vroeger. Prediker waarschuwt ons tegen dat soort denken (zie Prediker 7:10). De conclusie moet dan ook als volgt zijn: we moeten in deze tijd doen wat het beste is om te doen. Soms betekent dat, dat we oude gewoontes en oplossingen moeten verlaten, om nieuwe wegen te zoeken. Maar soms betekent dat ook, dat we ‘stappen terug in de tijd’ moeten doen.

Het argument ‘niet meer van deze tijd’ moeten we dus altijd afwijzen. Wat van deze tijd is, bepalen wij, die in deze tijd leven. En misschien zijn ‘stappen terug in de tijd’ dan ook wel helemaal ‘van deze tijd’. Oude ideeën opnieuw gebruiken; als dat niet duurzaam is!

Column: Een stem van bloed

Door: Robert Braskamp

Woensdag 9 oktober. Jom Kipoer, de Verzoendag, de meest heilige dag van het Joodse jaar. In het Duitse Halle wordt een aanslag gepleegd op een synagoge. Spontaan wordt de bewaking van synagoges wereldwijd opgeschroefd. Ondertussen wordt er binnen intensief gebeden. ‘’Onze Vader, onze Koning, vernietig de plannen van hen die ons haten (…) verijdel de plannen van onze vijanden’’.

Ondertussen staat de wereld op de drempel van een massaslachting. De Amerikaanse president Trump trekt zijn troepen terug uit Syrië, wetend dat zijn Turkse collega Erdogan zijn soldaten langs de grens heeft staan. Maar wat Trump betreft zijn de Koerden vogelvrij. In Normandië hebben ze ons ook niet geholpen, zo redeneert hij. Wederom worden de Koerden in de steek gelaten. Ook voor hen klinkt het gebed in de synagoge zo leeg ‘’Onze Vader, onze Koning, bevrijd ons van elke onderdrukker en tegenstander’’.

Toen enkele jaren geleden IS de Koerden bedreigde, weigerde Turkije elke vorm van hulp. ‘’Ingrijpen in een ander land [is] een nogal zware maatregel’’, zo klonk het vanuit de Turkse regering. Maar nu de slachtoffers niet voor een terroristisch kalifaat vechten maar voor een volk dat al meer dan honderd jaar (ijdel) droomt van veiligheid en bescherming van eigen huis en haard, is zo’n ingreep ineens geen probleem meer. Het zal de aandacht goed afleiden van de problemen die Erdogan in eigen land heeft. Ten koste van de Koerden, wiens milities de naam ‘Peshmerga’ dragen, ‘zij die oog in oog staan met de dood’. Erdogan maakt dit meer waar dan ooit, onder het gedogende oog van Trump. Bovendien zijn vluchtelingen wat hem betreft wisselgeld. Als de EU zijn aanvallen blijft veroordelen, zal hij ze allemaal naar Europa sturen, zo dreigt hij. Het gebed in de synagoge gaat verder: ‘’Onze Vader, onze Koning, verwijder pestilentie, zwaard, honger, gevangenschap, verwoesting, onrechtvaardigheid en geloofsvervolging van de leden van Uw verbond’’.

Het bloed vloeit rijkelijk in de wereld. Is dit het ware gezicht van de vrije, verlichte wereld? Het gezicht van (Joden)haat, egocentrisme en onbetrouwbaarheid? Is het leven dan niet meer heilig, en is de mens geen kind van God meer? Nee, de mens is zijn eigen god. Maar deze god is geen goede god. Het is een god van dood en destructie. En in de synagoges stijgt het gebed op: ‘’Onze Vader, onze Koning, wij hebben tegen U gezondigd (…) wij hebben geen koning behalve U!’’.

En Nederland? En wijzelf? Hoe heilig is het leven nog voor ons? Ja, ook in ons land is het leven een relatief begrip geworden. Het verlichte beheersingsdenken meent dat zijn goddelijke instemming over alles gaat, ook over het leven. Het leven mag pas beginnen, als het vruchtje door ons ‘gewenst’ is. Het mag geheel vrijblijvend worden ‘weggehaald’ (dat is een codewoord voor: gedood), maar als het buiten onze wil om sterft, is het ineens een levend kind met het recht op een naam. Als het leven ‘voltooid’ is (dat is een codewoord voor: nutteloos, in economische zin), moet het kunnen worden beëindigd, want zorg voor elkaar is te veel gevraagd van onze narcistische zielen. En de invulling van het leven, ook daarover gaan we volledig zelf. Ik doe wel wat ik leuk vind. Met alle consequenties van dien voor het milieu, de grond, planten, dieren en medemensen. Maar wat scheelt het. We zijn toch vrije mensen?

De stem van al dat bloed schreeuwt tot de hemel (Gen. 4:10). Wat hebben we een behoefte aan genade, vergeving, vrede. Aan mensen die niet hongeren naar eigen eer, maar dankbaar zijn naar God en dienstbaar aan de medemens. Wat hebben we als mensheid dan dat gebed in die synagoge nodig: ‘’Onze Vader, onze Koning, vergeef en scheld kwijt al onze ongerechtigheden (…) bedek en verwijder onze overtredingen en zonden van voor Uw ogen. (…) Onze Vader, onze Koning, breng ons terug, in hartgrondig berouw voor U’’.

Er is nog meer bloed dat roept. Dat bloed roept echter niet om wraak, maar om verlossing en verzoening. God heeft ‘’vrede gemaakt (…) door het bloed Zijns (dat is, Jezus) kruises’’, schrijft Paulus (Kol. 1:20). God draait alles om. Bloed dat riep om wraak, wordt bloed dat roept om vrede… Is dat niet het bloed waar we zo’n behoefte aan hebben? Is het niet onze taak om te midden van al het bloedvergieten, te spreken over Zijn vergoten bloed? ‘’Zalig wie vrede stichten’’, sprak Jezus. Laat die oproep ook ons en onze leiders, in de crises van onze tijd, bereiken: zoek niet naar geweld of eigen gelijk, maar naar de vrede.

Special: column Brexit

Door: Ardi Pierik (Columnist, op persoonlijke titel)

Ken je dat? Iemand heeft je iets beloofd, maar het gebeurt maar niet. Je zou uit eten gaan met vrienden, maar elke week komt er weer iets tussen. Je zou het cijfer terugkrijgen van je docent, maar elke keer zegt hij weer dat hij de toets over een paar dagen na zal kijken. Natuurlijk raak je gefrustreerd! Zo hoort dat niet.

Dit is ook het gedrag van het Britse Lagerhuis. Keer op keer… uitstel. En dat terwijl de uitslag van het referendum zonneklaar was: uit de Europese Unie, en in een tijdsbestek van twee jaar. Dat was tenslotte het akkoord met de EU.

Aan de Europese Unie heeft het niet gelegen: zelfs de deal van May bleek nog aanpasbaar. Goed, er is niet zo veel veranderd, maar heronderhandelingen hadden ook uit principe geblokkeerd kunnen worden. En hoewel de onzekerheid slecht was (en is) voor beide partijen, bleef de bereidheid van de EU om uitstel te verlenen gewoon staan.

Uitstel verlenen heeft echter niet zo veel zin, zolang het Lagerhuis andere dingen te doen heeft dan Brexit regelen. Neem bijvoorbeeld Labourleider Corbyn. Terwijl May de zware opdracht van onderhandelen met een veel machtiger EU op zich nam en een deal sloot die de weerbarstige werkelijkheid van Brexit bevatte, speelde hij het graag op de persoon en zei dat May een ‘stupid woman’ was die er niet aan dacht om het landsbelang te dienen.

Wat je zegt, ben je zelf. Corbyn, en niet May, was degene die thuis garen dacht te spinnen bij de Brexit-chaos. Met Downing Street en een enorme verkiezingszege voor ogen, organiseerde hij na het bekend worden van Mays akkoord met de EU bij hem thuis een gezellige Brexit-party voor intimi. Hollandse kaas, Franse wijn, Italiaanse olijven, het kon niet op. Je gaat je afvragen of Corbyn niet de eregast zou moeten worden van Brexit-aan zee, het uitzwaaifeest dat op 31 januari plaats zal vinden op het Nederlandse Noordzeestrand.

Clownsstreken van de premier zijn geen oplossing. Het schofferen en op reces sturen van een parlement helpt niet om een oplossing te vinden met datzelfde parlement. Dat wilde Johnson misschien ook wel helemaal niet. Het was te verwachten dat zijn tegenstanders deze list zouden doorzien. Reces afgeketst, en eigenlijk ook wel terecht. Ondertussen onderhandelde Johnson een kleine variatie op Mays deal. Eind goed, al goed. Dit was dus het maximaal haalbare, en nu kon het Verenigd Koninkrijk rustig de EU verlaten. Zou je denken. Het gebeurde – uiteraard – niet.

Voor de gewone Britten is het om gek van te worden. Waar een Brexit met deal duidelijkheid voor zowel de verdere toekomst als de uiteindelijke datum van Brexit zou scheppen, zit het land nu langdurig economisch op slot. Geen enkele deal kan rekenen op een meerderheid in het Lagerhuis. Terwijl een zekere toekomst juist zo belangrijk is voor economische investeringen en voor de opbouw van het leven na Brexit.

Nu komen er nieuwe verkiezingen en daarna zal het Lagerhuis opnieuw aan zet zijn. Het zal echter lastig worden om de verhoudingen fundamenteel te veranderen. Ondertussen wacht het Britse volk op de inlossing van de belofte van Brexit. Misschien moet dat volk de manier van uittreden dan maar kiezen. Het Lagerhuis kan het tenslotte niet.

Mars voor het Leven 2019

Over een maand is het zover! De Mars voor het Leven is dit jaar op zaterdag 16 november D.V. in de Jaarbeurs in Utrecht. Er vertrekken bussen vanuit o.a. Doornspijk en Nunspeet (+85 andere opstapplaatsen in heel Nederland). De mars wordt georganiseerd door Stichting Schreeuw Om Leven. Zij zorgen voor (financiële) hulp op het gebied van ongewenste zwangerschap en abortus.

De mars is een stil protest door de straten van Utrecht. Het doel is om een signaal af te geven richting de (Nederlandse) politiek.

Kijk voor meer (praktische) informatie, zoals de onkostenvergoeding en de opstaptijden op www.schreeuwomleven.nl/vervoer

Zien we jou in Utrecht? Tot dan!

Special: Omkeerdag

Door: Ardi Pierik (Columnist, op persoonlijke titel)

Vandaag was Omkeerdag. De hekkensluiters van de samenleving reden over de hekken op het Malieveld. De boeren kwamen naar de politici, nadat de politici niet naar hen kwamen.

De boeren waren boos. Terecht. Jarenlang hebben zij hun bedrijf milieutechnisch verbeterd om aan alle eisen te voldoen. Dan krijg je opeens het bericht dat je wellicht de helft van je veestapel verliest. Compensatie? Is nog niet eens zeker.

Daarom verlieten de boeren hun bedrijf en kwamen naar Den Haag, gedwongen door de omstandigheden. Te lang is er nagedacht door ambtenaren uit de Randstad, die zelf nooit boerderijen zagen. Ondertussen wordt verzuimd de stikstof in ons land verder te reduceren.

Dan reageert de Raad van State plotseling op de Haagse aarzeling. Allerlei projecten kunnen met onmiddellijke ingang ophouden, tenzij er een stikstofreductie wordt doorgevoerd. Te snel worden de boeren direct als de schuldigen aangewezen. De gevolgen zijn enorm. Niet zo gek, als gezond boerenverstand simpelweg ontbreekt. Kun je een boer zomaar van zijn erf krijgen? Wel als je politicus bent…

SGP-jongeren steunt het CDA, de ChristenUnie en minister Schouten in de stelling dat de stikstofproblematiek niet de schuld van de boeren is. Eerder ligt de schuld bij politiek Den Haag en bij de Europese ambtenaren. Laat de regering de stikstofproblematiek maar op een andere manier oplossen!

Identiteitspolitiek

Door: Ardi Pierik (Columnist, op persoonlijke titel)

Minister Van Engelshoven haalde recent het nieuws met een vrij on-engelachtige identiteitspolitiek: kinderspeelgoed dat genderrollen bevestigt, zou moreel gezien uit de schappen van Nederlandse winkels moeten verdwijnen. We mogen kinderen immers geen rol opdringen waar zij niet zelf voor gekozen hebben, zéker niet als het om gender gaat. Je zult als meisje eens eindigen als huisvrouw, als iemand die bereid is om offers te brengen voor het functioneren van het gezin. Onaanvaardbaar, want gij zult allen egoïstisch zijn, aldus de minister.

De bezwaren gaan echter dieper, en dat op meerdere manieren. Ten eerste is dit een nieuwe stap richting een verslindend zwart gat, dat alle energie uit ons trekt. Het begon met het ‘recht’ op abortus, met euthanasie. Het ging verder met een homohuwelijk, met transgenderbehandelingen. Inmiddels zijn we in het stadium aanbeland waarin kinderspeelgoed het moet ontgelden. Kinderen zijn het slachtoffer van politiek geworden. En we vinden het nog normaal ook… Wat dit heel duidelijk toont, is dat deze identiteitspolitiek niet zal ophouden. Altijd zullen er weer nieuwe dingen irritaties oproepen. Elke keer weer moet de zuurtegraad in het land omhoog, alsof onze tenen nog niet lang genoeg waren. Ruzie en polarisatie nemen daarom hand over hand toe. Polarisatie is de schuld van Fortuyn, Wilders en Baudet? Eerder van de engeltjes van links….

Ten tweede mist de minister het hele idee van kind zijn. Elke ouder die een kind tussen de nul en de twee jaar heeft, kan vertellen hoeveel zij voor hun kind moeten doen. Ze hebben het kind gevoelens en emoties moeten leren, door ertegen te praten. Dit bleek cruciaal: baby’s die niet op deze manier bespeeld werden, stierven in wetenschappelijke studies significant eerder… Ouderlijke zorg en beïnvloeding zijn dus niet slecht voor het kind, maar juist goed. Ouders spelen een rol in het leven van hun kind: denk aan de ‘sterke pappa’-figuur, denk aan het nadoen van de ouders. Juist speelgoed biedt een kind deze mogelijkheid. Het idee dat een kind dit al zelf zou kunnen doorgronden, gaat daarom in tegen de natuurlijke scheppingsorde, die door God in de wereld is gelegd.

En juist hierom gaat het: mensen zijn niet vrij van keuzes of moraal van anderen. Een volledig zelfgekozen identiteit is een onmogelijkheid. Het is ook niet nodig: de diepste identiteit die een mens heeft, ligt in het dienen van God, in het geloof. Daarom hoeven we niet zo te focussen op wie wij zelf zijn. We hoeven ons, in tegenstelling tot de identiteitspredikers, niet gigantisch druk te maken over deze dingen. Al zou er alleen maar feministisch speelgoed verkocht worden, al zou het christendom steeds meer naar de marge verdwijnen, Jezus leeft!

Onze tweede spreker op de debatavond over “de toekomst van de Europese Unie” op vrijdagavond 3 mei is Bibi Wielinga (Volt Nederland)! Volt is in 2017 opgericht en doet in alle lidstaten van de EU mee op 23 mei aan de EP-verkiezingen. Bibi is 17 jaar en daarmee de jongste kandidaat!

Wie is Bibi Wielinga en waarom ze komt op 3 mei? Lees haar introductie:
Ik ben Bibi Wielinga, geboren in Amsterdam en met 17 jaar de jongste kandidaat voor de verkiezingen van het Europees Parlement. Ik wil ervoor zorgen dat jongeren verantwoordelijkheid nemen voor hun toekomst en dat ze een serieuzere rol gaan spelen in de toekomst van Europa en onze planeet. Ik vind het interessant om met jullie het gesprek aan te gaan omdat wij wellicht ondanks verschillende ideologieën wel gedeelde waarden hebben. Onze generatie moet nog lang door kunnen deze planeet, willen een toekomst voor onszelf, voor onze kinderen en een samenleving waar wij de ruimte krijgen om onszelf te ontwikkelen. Ik zie in het bewerkstelligen hiervan een belangrijke rol weggelegd voor meer Europese samenwerking en ik ben erg benieuwd hoe jong-SGP hiernaar kijkt.

Meld je aan voor het evenement: https://www.facebook.com/events/265679401044348/!

Politiek event: Europese Unie!

Op vrijdag 3 mei 2019 D.V. organiseert SGP-Jongeren Elburg-Oldebroek een politiek event! De hoofdvraag tijdens deze avond zal zijn: “Hoe ziet de toekomst van de Europese Unie eruit?”.

Denk met ons na over dit interessante, actuele en politiek veelbesproken onderwerp!

Spreker(s) op deze avond, locatie en andere praktische info volgt binnenkort.

Iedereen is welkom!

Inloop: 19:45, aanvang 20:00 – 22:00
Toegang: Gratis

Meld je alvast aan via:
https://www.facebook.com/events/265679401044348/