Voorwoord

Onze columnisten zijn Robert Braskamp en Ardi Pierik. Zij schrijven op persoonlijke titel periodiek en in aanloop naar events columns!


juni 2020

Column: Racisme, een probleem van ons allemaal

Door: Ardi Pierik


En toen stonden ze daar, te protesteren op de Dam. Ze hadden er genoeg van. Het moest uit zijn, ze konden het niet meer aan. Van de mensenmassa ging een behoorlijke kracht uit: zij zouden er wel voor zorgen dat het nooit meer zou gebeuren. De aanleiding was bijzonder tragisch. George Floyd, een zwarte Amerikaan, werd in een hulpeloze toestand minutenlang van zijn adem beroofd en overleed. En dat in een land waar zo ontelbaar veel meer zwarte Amerikanen door politiegeweld omkomen dan witte Amerikanen. De Amerikanen die vervolgens de straat op gingen, hadden een terecht verwijt aan de Amerikaanse politie: racisme!

Racisme. Terwijl ieder mens is geschapen naar Gods beeld, worden zwarte medemensen regelmatig behandeld als crimineel uitschot. Er circuleren al te veel grappen over “negers” die altijd zo hard op hun fiets rijden, omdat het ‘jouw fiets’ zou zijn. Marokkaanse Nederlanders kunnen hier ook over meepraten. Het is waar, dit moet stoppen.

Racisme. Terwijl sommigen altijd de wind mee lijken te hebben, moeten mensen met een niet Nederlands klinkende achternaam en een andere huidskleur vaak veel harder werken voor een werkgever ze na een ondoorzichtige sollicitatieprocedure aanneemt. Het is voor hen om moedeloos van te worden. Waar hun voorouders al op achterstand Nederland binnenkwamen, lijkt de Nederlandse samenleving moeite te hebben met diegenen die zich hier langzamerhand bovenuit hebben gewerkt. Uiteraard moet de beste persoon op de beste plaats worden benoemd, maar laat werkgevers toch nadenken over de vraag of huidskleur niet onbewust een van die criteria is geworden.

Racisme. Volstrekt begrijpelijk roept het heel veel woede op. Inderdaad, dan ben je geneigd om naar de Dam te gaan. Bestrijding ervan verdient samenwerking, want eendracht maakt macht. Helaas was deze eendracht ver te zoeken. Waar de demonstratie was aangekondigd als een demonstratie  tegen racistisch politiegeweld (waarom eigenlijk? In Nederland komt vrijwel nooit iemand om door politiegeweld), zag weer een ander er een demonstratie tegen racistische achterstelling in het algemeen in. Verdeeldheid: niet echt goed voor de boodschap.

Racisme. Terwijl het een probleem is van meer dan alleen institutioneel niveau, was Rob Jetten er snel bij om racisme tot een politiek-institutioneel probleem te ‘verheffen’, dat alleen op de juiste wijze kan worden aangepakt als het partijprogramma van D’66 wordt gevolgd. Dit plaatste hij onder een fotootje van een zwart jongetje. Het jongetje droeg een bordje met de schrijnende vraag: ‘Am I next?’. De maker van de foto heeft gelijk: het zou op dit moment zomaar kunnen dat hij over tien jaar is doodgeschoten door de Amerikaanse politie. Maar gaat dit over achterstelling op de arbeidsmarkt? Misschien draagt de heer Jetten niet voor niets een bril.

Racisme. Het coronavirus maakt zich er in elk geval niet schuldig aan. Hoe begrijpelijk de intenties van de demonstranten ook waren, het ondanks de drukte blijven groeien van de menigte op de Dam was een epidemiologisch risico. Waar de vraag of dit risico verantwoord was, in Nederland nog voer voor debat is, was het propagandistisch gezien in elk geval een blunder. De drukte op de Dam was koren op de molen van Forum en de PVV, niet de actiefste partijen op het gebied van racismebestrijding. De meeste aandacht werd getrokken door de anderhalve meter en het gedrag van de burgemeester. Nederlanders met een zwarte huidskleur mogen het organisatiecomité en de burgemeester dankbaar zijn.

Racisme. Zolang niet alle Nederlanders inzien dat racisme ook wordt verbreid met grapjes over stelende zwarten, zal het blijven bestaan. Zolang anti-racismeactivisten niet inzien dat racisme pas verdwenen is als de laatste Nederlander is overtuigd van het zondige karakter ervan, zal het blijven bestaan. De bitterheid en het gebrek aan oprechte belangstelling waarmee de demonstratie op de Dam nu nog het nieuws haalt, bewerkt slechts polarisatie. Het behoeft geen uitleg dat in een gepolariseerd klimaat vrijwel niemand overtuigd zal worden.

Racisme. Omdat ook kwetsende grappen eronder vallen, kunnen wij als SGP en misschien juist ook wel als SGPJ een mooi begin maken met de strijd tegen racisme. Laten we afstand nemen van het geweld dat de Amerikaanse politie tegen Floyd en anderen gebruikt. Laten we geen grappen meer maken over stelende buitenlanders, en onze naasten die ‘anders’ zijn, met respect behandelen. Laten wij als werkgevers heel bewust bezig zijn met onze selectieprocedures. Al zal pas op de nieuwe aarde de gerechtigheid volledig hersteld zijn, door ons gedrag kunnen wij mensen laten proeven hoe mooi Gods nieuwe wereld is.

Ardi Pierik.

P.S. Wie zich nu afvraagt waarom wij dan een petitie tegen zondagsopening hebben gestart: overtuigen is in dat geval minder belangrijk. Een agressieve, Elburgse minderheid probeerde een regeling erdoor te drukken die een precedent zou scheppen voor toekomstige zondagsopening. De 24/7-economie is bovendien een gevaar voor het welzijn van de mens. Daarom kon hier niet alleen met overtuigen gewerkt worden, maar moesten er ook concrete daden komen. Tot op zekere hoogte geldt dit ook voor het racismeprobleem, vandaar de voorgestelde maatregelen.



maart 2020

Afscheidscolumn

Door: Jan van Hattem

Sinds 4 mei 2016 ben ik actief voor deze lokale commissie van SGP-Jongeren. En vanavond neem ik afscheid.

Ik herinner het mij nog goed hoe het allemaal begonnen is: Het begon met een vergadering in een achterkamer bij Tom de Nooijer thuis. De commissie was nog relatief jong en de eerste avond over de vluchtelingencrisis met Elbert Dijkgraaf en Anneke Wezel met het thema “Vol=Vol?” stond gepland. 

Tijdens deze vergadering was er een journalist aanwezig. Nadat ik mijzelf aan de commissie had voorgesteld, begon het interview met de journalist. In de vraagstelling proefde ik dat de journalist twijfelde aan het doorzettingsvermogen en de potentie van onze commissie. Echter, samen met de overige commissieleden van toen probeerden wij hem te overtuigen van het nut en de noodzaak van onze commissie. Het eindigde uiteindelijk met een foto in de Huis aan Huis: de hele commissie van toen stond op of onder de schommel in de achtertuin van Tom. Dat was het begin van mijn betrokkenheid bij deze commissie. Hierna volgenden nog ruim 30 vergaderingen, diverse debatavonden en andere activiteiten.

Ik heb veel mooie momenten en periodes mogen meemaken bij deze commissie. Ik wil er een aantal noemen:

  • In maart 2018 voerden we als lokale commissie een eigen jongerencampagne voor de gemeenteraadsverkiezingen van 21 maart 2018. We hadden onze eigen campagnevideo. Ook hadden we onze eigen 5 speerpunten geformuleerd, namelijk vóór jongeren, vóór veiligheid, vóór een dag rust in de week, vóór goede bereikbaarheid en vóór muziek en sport. Onze jongeren kandidaat Tom de Nooijer werd uiteindelijk in de Gemeenteraad van Oldebroek gekozen met voorkeursstemmen. 
  • De bomvolle zaal in Molen de Hoop met als thema “de Islam” met Kees van de Staaij als spreker blijft voor mij ook een onvergetelijke avond! Ook op de avond over “energie” met Chris Stoffer in 2018 kijk ik positief terug! 

Verder organiseerde ik samen met de andere commissieleden in de achterliggende jaren diverse gastlessen op basisscholen in Elburg en Oldebroek in samenwerking met de landelijke SGP-Jongeren.

In mijn tijd dat ik actief was voor deze commissie heb ik verschillende functies gehad. Vanaf mei 2016 ben ik eerst een periode actief geweest als algemeen bestuurslid. Daarna, vanaf medio juni 2016 ben ik zowel vicevoorzitter als penningmeester geweest. Vanaf juni 2018 tot vanavond ben ik voorzitter. Het organiseren en houden van activiteiten, zoals die van vanavond, vind ik één van de mooiste dingen om te doen.

De achterliggende jaren heb ik meerdere personen zien vertrekken, maar er waren ook altijd weer nieuwe personen die zich vrijwillig (!) wilden inzetten voor de commissie. Zo ook recent weer: De afgelopen maanden zijn er weer nieuwe enthousiaste commissieleden bijgekomen!

Na ruim drie jaar wil ik tegen deze commissieleden zeggen: het is niet alleen leuk en gezellig om actief te zijn voor SGP-Jongeren, maar ook leerzaam en waardevol om samen na te denken over allerlei thema’s die er toe doen!

Vanavond neem ik zelf afscheid. U vraag zich misschien af waarom ik dat doe. De reden dat ik vanavond stop is, omdat er een nieuwe enthousiaste voorzitter is die mij wil opvolgen en het vanavond een passend moment is om de voorzittershamer over te dragen. Door te stoppen als voorzitter hoop ik meer tijd beschikbaar te hebben voor mijn werk, studie en andere bezigheden. 

Zoals gezegd mag ik jullie vanavond een nieuwe voorzitter introduceren. De nieuwe voorzitter zal Barthil van Deelen zijn! Barthil is sinds april 2019 betrokken bij deze commissie. Eerst was hij een periode algemeen bestuurslid. Nadien is hij vicevoorzitter geweest en vanavond is het moment gekomen om voorzitter te worden van deze commissie! Ik heb er alle vertrouwen in dat er nog veel mooie activiteiten georganiseerd zullen worden. Barthil, ik wens je veel succes en wijsheid bij je toekomstige functie als voorzitter!

Ik hoop dat jij en de andere commissieleden ook de komende periode laten zien waar het werkelijk in de politiek om draait: namelijk christelijke politiek gebaseerd op Bijbelse principes! Dat wij als commissie dit jaar 5 jaar mogen bestaan sinds de herstart in 2015, laat zien dat er voldoende draagvlak is om door te gaan met deze mooie commissie. Ik hoop dat er nog veel jaren D.V. zullen volgen waarin deze commissie actief zal zijn!

Ik wil afronden met een vers uit Prediker 12 vers 13. Met dit vers opende ik ook mijn laatste commissievergadering als voorzitter. Namelijk, de conclusie van Salomo aan het eind van Prediker: Vrees God, en houd Zijn geboden, want dit betaamt alle mensen. 

Deze wijze woorden geven de norm aan voor het leven van iedereen vandaag de dag en geven ook de kern weer waar het in christelijke politiek om draait: Namelijk om als individu en als natie God te vrezen en conform Zijn geboden te leven!

Ik wil iedereen vanavond bedanken voor zijn of haar betrokkenheid de afgelopen jaren.

Hierbij mijn excuses voor de dingen die ik niet goed gedaan heb. 

Commissieleden, bedankt voor de mooie jaren en veel succes de komende periode! 

Dank-jullie-wel!



november 2019

Column: Een stem van bloed

Door: Robert Braskamp


Woensdag 9 oktober. Jom Kipoer, de Verzoendag, de meest heilige dag van het Joodse jaar. In het Duitse Halle wordt een aanslag gepleegd op een synagoge. Spontaan wordt de bewaking van synagoges wereldwijd opgeschroefd. Ondertussen wordt er binnen intensief gebeden. ‘’Onze Vader, onze Koning, vernietig de plannen van hen die ons haten (…) verijdel de plannen van onze vijanden’’.

Ondertussen staat de wereld op de drempel van een massaslachting. De Amerikaanse president Trump trekt zijn troepen terug uit Syrië, wetend dat zijn Turkse collega Erdogan zijn soldaten langs de grens heeft staan. Maar wat Trump betreft zijn de Koerden vogelvrij. In Normandië hebben ze ons ook niet geholpen, zo redeneert hij. Wederom worden de Koerden in de steek gelaten. Ook voor hen klinkt het gebed in de synagoge zo leeg ‘’Onze Vader, onze Koning, bevrijd ons van elke onderdrukker en tegenstander’’.

Toen enkele jaren geleden IS de Koerden bedreigde, weigerde Turkije elke vorm van hulp. ‘’Ingrijpen in een ander land [is] een nogal zware maatregel’’, zo klonk het vanuit de Turkse regering. Maar nu de slachtoffers niet voor een terroristisch kalifaat vechten maar voor een volk dat al meer dan honderd jaar (ijdel) droomt van veiligheid en bescherming van eigen huis en haard, is zo’n ingreep ineens geen probleem meer. Het zal de aandacht goed afleiden van de problemen die Erdogan in eigen land heeft. Ten koste van de Koerden, wiens milities de naam ‘Peshmerga’ dragen, ‘zij die oog in oog staan met de dood’. Erdogan maakt dit meer waar dan ooit, onder het gedogende oog van Trump. Bovendien zijn vluchtelingen wat hem betreft wisselgeld. Als de EU zijn aanvallen blijft veroordelen, zal hij ze allemaal naar Europa sturen, zo dreigt hij. Het gebed in de synagoge gaat verder: ‘’Onze Vader, onze Koning, verwijder pestilentie, zwaard, honger, gevangenschap, verwoesting, onrechtvaardigheid en geloofsvervolging van de leden van Uw verbond’’.

Het bloed vloeit rijkelijk in de wereld. Is dit het ware gezicht van de vrije, verlichte wereld? Het gezicht van (Joden)haat, egocentrisme en onbetrouwbaarheid? Is het leven dan niet meer heilig, en is de mens geen kind van God meer? Nee, de mens is zijn eigen god. Maar deze god is geen goede god. Het is een god van dood en destructie. En in de synagoges stijgt het gebed op: ‘’Onze Vader, onze Koning, wij hebben tegen U gezondigd (…) wij hebben geen koning behalve U!’’.

En Nederland? En wijzelf? Hoe heilig is het leven nog voor ons? Ja, ook in ons land is het leven een relatief begrip geworden. Het verlichte beheersingsdenken meent dat zijn goddelijke instemming over alles gaat, ook over het leven. Het leven mag pas beginnen, als het vruchtje door ons ‘gewenst’ is. Het mag geheel vrijblijvend worden ‘weggehaald’ (dat is een codewoord voor: gedood), maar als het buiten onze wil om sterft, is het ineens een levend kind met het recht op een naam. Als het leven ‘voltooid’ is (dat is een codewoord voor: nutteloos, in economische zin), moet het kunnen worden beëindigd, want zorg voor elkaar is te veel gevraagd van onze narcistische zielen. En de invulling van het leven, ook daarover gaan we volledig zelf. Ik doe wel wat ik leuk vind. Met alle consequenties van dien voor het milieu, de grond, planten, dieren en medemensen. Maar wat scheelt het. We zijn toch vrije mensen?

De stem van al dat bloed schreeuwt tot de hemel (Gen. 4:10). Wat hebben we een behoefte aan genade, vergeving, vrede. Aan mensen die niet hongeren naar eigen eer, maar dankbaar zijn naar God en dienstbaar aan de medemens. Wat hebben we als mensheid dan dat gebed in die synagoge nodig: ‘’Onze Vader, onze Koning, vergeef en scheld kwijt al onze ongerechtigheden (…) bedek en verwijder onze overtredingen e zonden van voor Uw ogen. (…) Onze Vader, onze Koning, breng ons terug, in hartgrondig berouw voor U’’.

Er is nog meer bloed dat roept. Dat bloed roept echter niet om wraak, maar om verlossing en verzoening. God heeft ‘’vrede gemaakt (…) door het bloed Zijns (dat is, Jezus) kruises’’, schrijft Paulus (Kol. 1:20). God draait alles om. Bloed dat riep om wraak, wordt bloed dat roept om vrede… Is dat niet het bloed waar we zo’n behoefte aan hebben? Is het niet onze taak om te midden van al het bloedvergieten, te spreken over Zijn vergoten bloed? ‘’Zalig wie vrede stichten’’, sprak Jezus. Laat die oproep ook ons en onze leiders, in de crises van onze tijd, bereiken: zoek niet naar geweld of eigen gelijk, maar naar de vrede.



juli 2019

Column: Stappen terug in de tijd

Door: Robert Braskamp


‘’Dit zijn stappen terug in de tijd’’, zei de onvolprezen onderwijsminister Van Engelshoven (tevens belast met de portefeuille emancipatie) over de Nashvilleverklaring, die begin dit jaar werd gepubliceerd. Volgens haar waren de standpunten die erin verwoord werden achterhaald, en passen ze niet meer bij deze tijd. En daarin stond ze niet alleen.

Het is nu niet mijn bedoeling de verklaring te bespreken, noch in positieve noch in negatieve zin. Nee, liever vestig ik de aandacht even op dat zinnetje dat minister Van Engelshoven eraan wijdde: dit zijn stappen terug in de tijd.

En kennelijk is dat een probleem. Waarom weet niemand, maar het argument wordt vaak gebruikt. ‘Het is niet meer van deze tijd’. Niet van deze tijd is ouderwets en (kennelijk) dus slecht. Een interessante gedachte.

Want stel dat we nu echt eens wat stappen terug in de tijd nemen? Neem als uitgangspunt bijvoorbeeld het klimaat. Volgens wetenschappers en politici warmt onze aarde op, en dat is een groot probleem. De uitstoot van broeikasgassen verminderen blijkt echter nog niet zo makkelijk, net zo min als het overstappen op
meer duurzame energiebronnen. Dit komt, onder andere, omdat wij in het Westen met name zo veel energie verbruiken, dat we al die tonnen gas en olie nodig hebben, waarmee we het milieu zwaar vervuilen. Vroeger was dat natuurlijk geen probleem. Als milieubeweging zou ik dus zeker wel iets positiefs zien in het concept ‘stappen terug in de tijd’.

Een ander woord liet ik al vallen: duurzaamheid. Duurzame producten zijn beter voor het milieu, want er ontstaat minder afval en er hoeft minder geproduceerd te worden, wat weer leidt tot minder uitstoot. In dat kader is het ironisch dat moderne mobiele
telefoons, maar ook wasmachines, fietsen en lampen, minder lang meegaan dan de exemplaren van vroeger. Het blijkt zelfs dat fabrikanten bewust ervoor zorgen dat producten na een aantal jaar vervangen moeten worden, want anders wordt er niet genoeg verkocht en gaat het bedrijf failliet. Waar oude wasmachines soms decennialang meegingen, gaan moderne na een jaar of tien vaak al kapot. En waar een gloeilamp theoretisch gezien zo geproduceerd kan worden dat hij wel meer dan honderd jaar kan branden (en bovendien warmte uitstoot, wat er weer voor zorgt dat de kachel omlaag kan), beschadigen moderne spaarlampen het energienet enorm; bovendien moeten ze met regelmaat vervangen worden. Meer productie, meer uitstoot. Lekker duurzaam weer.

En dan is er nog de techniek. Machines nemen meer en meer over van mensen. Inmiddels kan er technisch zo veel, dat we in staat zijn de hele mensheid op aarde te vernietigen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de atoombom, oorlogsvliegtuigen en automatische geweren waarmee terroristen hun aanslagen plegen. Of denk aan het internet, waarvan de mogelijkheden ook door criminelen uitgebreid benut worden. Nemen we even een paar ‘stappen terug in de tijd’, dan moeten we concluderen dat deze gevaren en bedreigingen volledig bij deze tijd horen. Is onze tijd dan beter dan de vorige? Dat is dan nog maar de vraag natuurlijk!

De conclusie moet dan ook niet zijn dat de ene tijd beter is dan de andere. Vroeger was niet alles beter, maar ook nu is niet alles beter dan vroeger. Prediker waarschuwt ons tegen dat soort denken (zie Prediker 7:10). De conclusie moet dan ook als volgt zijn: we moeten in deze tijd doen wat het beste is om te doen. Soms betekent dat, dat we oude gewoontes en oplossingen moeten verlaten, om nieuwe wegen te zoeken. Maar soms betekent dat ook, dat we ‘stappen terug in de tijd’ moeten doen.

Het argument ‘niet meer van deze tijd’ moeten we dus altijd afwijzen. Wat van deze tijd is, bepalen wij, die in deze tijd leven. En misschien zijn ‘stappen terug in de tijd’ dan ook wel helemaal ‘van deze tijd’. Oude ideeën opnieuw gebruiken; als dat niet duurzaam is!